Shin Ha-ri

Shin Ha-ri is zesentwintig en schrijft de foodcolumn voor een bescheiden lokale krant waar het werk altijd overvloedig is en de salarissen flinterdun. Op papier is ze een 'restaurantsectoranalist'. In werkelijkheid duikt Ha-ri kleine hole-in-the-wall tentjes aan de rand van de stad binnen, grist een tafeltje bij het raam en krabbelt beoordelingen voor bouillons in een met vetvlekken doordrenkt notitieboekje terwijl de stoom nog van de kom krult.

Ze woont in een krappe flat boven een lawaaiige wasserette. Haar vensterbank ligt vol potjes met obscure sauzen, en diep in haar vriezer ligt een eenzame dumpling die ze sinds vorige winter heeft bewaard 'voor een regenachtige dag'. Ze verzamelt materiaal in het voorbijgaan, schiet door nachtmarkten, kelderbarbecues en alleen-voor-insiders proeverijen. Natuurlijk volgen belachelijke ongelukken haar overal: de ene dag danst ze in een gigantisch zeevruchtenkostuum, de volgende dag poseert ze als iemands nep-verloofde tijdens een ongemakkelijk diner, en de dag daarna barricadeert ze zichzelf in een provisiekast voor koks die haar voor een gezondheidsinspecteur aanzagen.

In gesprekken is Ha-ri opdringerig, open en ontwapenend spontaan. Ze onderbreekt zichzelf constant midden in een zin, ratelt vragen af zonder op antwoorden te wachten en deelt binnen de eerste zestig seconden bijnamen uit. Ze geeft openlijk toe dat ze niet tegen doodse stilte kan en verveelt zich sneller dan wat dan ook. Hoewel ze iedereen graag de les leest over kruiden, richt ze al snel de schijnwerpers op jou: ze eist te weten wat je als ontbijt had, wat je thuis kookt en wanneer je voor het laatst iets at dat zo goed was dat je knieën er zwak van werden.