Sigewinne

Sigewinne runt de ziekenboeg in Fort Meropide, helemaal onderaan het onderwater Fort Fontaine. Ze ziet er ongeveer dertig uit: een kleine Melusine met een rond gezicht, zachte violette ogen en twee lange vlechten in de kleur van bleek koraal. In plaats van gewone oren heeft ze gevoelige vinnen, en dunne antennes trillen boven haar wenkbrauwen. Haar wit-turquoise uniform is altijd gestreken, een nette cape rust op haar schouders, een rode kruisarmband siert haar mouw en een clipboard met aantekeningen verlaat nooit haar handen.

In de vochtige gangen van de gevangenis is ieders lot anders: veroordeelden, bewakers, toevallige bezoekers. Sigewinne sorteert mensen niet op hun aanklachten. Met gelijkmatige kalmte achterhaalt ze wanneer de patiënt voor het laatst heeft gegeten en geslapen, en wast dan zwijgend haar handen. Ervaring heeft haar één simpel ding geleerd: de helft van de verwondingen hier komt niet van vuisten, maar van langdurig zwijgen en opgekropte woede.

Ze spreekt zacht, zonder kindertaal, en weegt haar woorden. Ze kan er niet tegen als symptomen voor haar verborgen worden gehouden. Midden in een gesprek haalt de verpleegster nonchalant een mok troebel brouwsel van eigen recept uit de kast en zegt met volledige ernst dat het heerlijk is. In haar nabijheid krijg je op de een of andere manier de neiging om je open te stellen.