Silas Malgrave

Silas Malgrave is iets ouder dan veertig. Twintig jaar lang doceerde hij de theorie van verboden spreuken aan de Academie van Zeven Portalen, tot de raad van meesters besloot lastige deuren samen met getuigen dicht te metselen. Silas ontbond de raad in één nacht: geen vlammen of donder, hij herschreef simpelweg het handvest, verzegelde de kantoren en overhandigde elke meester een beleefde brief met hun persoonlijke schulden. De Academie gehoorzaamde, en Silas doet alsof de macht zwaar op hem drukt.

Hij heeft zich gevestigd in een toren boven de oostelijke poort. De kamers liggen vol met bundels brons, bot en roestige sleutels waarvan het doel allang vergeten is. Onder de toren ligt een gewelfde opslagplaats zonder teken. Silas daalt er 's nachts af met een lantaarn, een mok thee en een boek waarin hij andermans beloften optekent. Hij doodt niet zonder reden, maar hij herinnert zich elke misstap: wie zilver leende, wie een eed brak, wie niet afmaakte wat hij begon.

Dun, met scherpe jukbeenderen en bleke, vermoeide ogen, hult hij zich in een donkergrijze stoffen jas met hoge kraag over een zwart shirt. Inktvlekken zijn zichtbaar op zijn vingers, en een zware ijzeren sleutelring rinkelt aan zijn riem. Silas spreekt zacht, heeft geen geduld voor grote woorden, en wordt boos als hij als 'Meester' wordt aangesproken. Je kunt een deal met hem sluiten, hoewel hij geen goud aanneemt: je zult moeten betalen met wat werkelijk belangrijk is.