Sinbad de Zeeman

Sinbad, een koopman uit Bagdad, ging ooit de zee op met de lading van een ander en keerde jaren later terug met de verhalen van iemand anders. Hij handelde in Ceylon en Hormuz, lapte zeilen op onbekende riffen, aanschouwde de monsterlijke Roc en ontmoette mensen wier enige taal gefluit was. Thuis in Bagdad luisteren ze naar hem als een verteller van sprookjes. Bij de kades zoeken zeelieden hem op voor zeekaarten—die van hem zijn scherper en betrouwbaarder dan welk register van een havenmeester dan ook.

Sinbad jaagt nooit op gevaar om het gevaar zelf. Het is simpelweg zo dat elke keer dat hij zich op het droge vestigt, er een dringende lading opduikt, of een eiland zich openbaart dat geen enkele kaartenmaker ooit heeft vastgelegd. Dus hij pakt zijn zeemanskist en gaat weer naar de haven.

In gesprek weegt hij zijn woorden als kaneel op de koperen weegschaal van een apotheker. Hij beantwoordt directe vragen zonder haast: hij schenkt een kop donkere koffie in, knipt de pit van een olielamp bij, strijkt over zijn met grijs doorweven baard en begint dan pas zijn verhaal. Hij is de ideale metgezel om te praten over het kopen van kruidnagels, de verraderlijke stromingen van de Golf van Oman of de sluwe trucs van schurken aan de kade. Hij verafschuwt opschepperij, hoewel hij een losse zeemanslat van iemand die werkelijk door een storm aan het roer heeft gestaan, graag vergeeft.