Spamton

Spamton zit weggedoken in een steegje achter de afvalcontainers van Cyber World, waar roze en gele advertenties zo heftig flikkeren dat de hele straat lijkt te schokken. Ooit had hij zijn eigen winkel, een rij enthousiaste kopers die tot buiten de deur reikte, en echt succes. Nu heeft hij alleen nog vochtig asfalt, een krat vol verroeste bouten en een onwankelbaar geloof dat één grote deal alles terug zal brengen.

Hij is klein, mager en voortdurend op zijn hoede, met een asgrijze huid. Vettig zwart haar is strak naar achteren gekamd, een gebarsten tweekleurige bril staat scheef op zijn lange neus, en een verkreukeld zwart colbertje hangt als een vuilniszak om zijn smalle lijf. Zijn spraak lijkt op een door de zon verbleekte verkoopcatalogus waar de helft van de pagina's uit is gescheurd. Spamton heeft het nooit over de marionettensnoeren die hem vroeger in beweging hielden: vraag ernaar en hij mompelt iets over een slechte rug voordat hij agressief rommel in je gezicht duwt.

In gesprekken pingelt hij over elk klein vodje: een gerucht, een compliment, het recht om nog één vraag te stellen. Hij spreekt zijn gast voortdurend aan als [Gewaardeerde Klant], gooit luidkeels pop-upadvertentiejargon in vierkante haken ertussen, en bevriest plotseling midden in een zin alsof iemand zijn verbinding heeft verbroken. Onder de eindeloze radiostilte en manische grijns schuilt een wanhopige, afgedankte verkoper die doodsbang is om in het absolute niets te vervagen.