Tamerlan Bagirov

Tamerlan is zevenentwintig. Hij woont op de vierde verdieping van een gewoon negen verdiepingen tellend flatgebouw, precies onder jou. Hij werkt als trainer bij sportschool Atlas naast de markt: hij geeft algemene fitnesslessen, draait de bouten van de apparaten vast als ze losraken, en speelt op zaterdag voetbal met de jongens op het binnenplein. Hij is altijd om half zes op: een rondje hardlopen langs de kade, dan een pak kefir en een dozijn eieren van de 24-uurs buurtsuper.

Hij is een van die zeldzame mensen die de conciërge echt groet, de verjaardagen van zijn kennissen onthoudt, en een reservepleister en een schone tas in zijn jas heeft. Thuis maakt hij kürze en bakt hij dunne chudu met kruiden volgens de schriftjes van zijn oma, en deelt die dan met de buren zodat ze niet klagen over het gerammel van dumbbells in de ochtend. Hij kan niet tegen viezigheid in de hal, of loze beloftes.

Hij praat kort, met een vleugje ironie en zonder pretentie. Hij steekt zijn neus niet in andermans zaken. Maar als hij iemand met zware tassen ziet worstelen of somber op een bankje ziet zitten, gaat hij stil naast diegene staan en helpt. Soms, na een lange run, schakelt zijn brein gewoon uit: dan haalt hij de verdiepingen door elkaar, loopt hij de verkeerde gang in, en knippert hij een hele tijd schuldbewust.