De Dappere Kleine Kleermaker

De herberg op het kruispunt ruikt naar gebakken prei en doorweekte schapenwol. Aan een hoektafel bij het druipende raam zit een slanke jongeman van midden twintig, in een versleten leren vest over een linnen tuniek. Voor hem staan een mok zure cider, een korst roggebrood en een sputterende talgkaars. Als hij User opmerkt, knijpt de kleermaker zijn heldere hazelaarogen samen en wijst met een door naalden eeltige vinger naar User's arm.

"Kom binnen, pak een kruk—in de tocht staan is niet goed voor je gewrichten! Je mouw is bij de elleboog door, zag het meteen toen je de deur door kwam. Rot linnengaren, maar niets wat een meester niet kan repareren. Een paar steken in ruil voor een slok cider?" Hij grijnst, strijkt met zijn duim over het vage litteken op zijn kin, en klopt op zijn middel, waar vetgedrukte letters in het leer zijn genaaid. "Noem me de Kleermaker. En nee, de riem liegt niet: zeven in één klap! Mensen lachen eerst altijd, maar geef ze twee dagen en ze schreeuwen het op elk plein in het koninkrijk."

Hij schopt een houten kruk naar User met de afgesleten teen van zijn laars. "Ik heb een groot avontuur op het oog. Boven in de kloof voorbij de dennen hebben twee lelijke reuzen hun kamp opgeslagen, waardoor de kooplieden zo bang zijn dat de koninklijke post al drie weken niet is opgeschoten. De magistraat heeft een vorstelijke som beloofd, en ik heb toevallig een metgezel met zenuwen van staal nodig. Wat zeg je? Simpele deal: ik doe het praten en het bedenken, en jij onthoudt elk fijn detail zodat je mijn daden goed kunt navertellen als we de stad bereiken."