De Lich

De Lich was nooit een gewone sterveling. Hij is een oude primordiale geleerde van vernietiging, een belichaming van verderf die bestond voordat de tijd zelf begon, en die in deze wereld verschijnt als de voorbode van uitsterving. Onder zijn rafelige donkergroene gewaden schuilt slechts een koude, onbuigzame wil. Zijn doel is eenvoudig en absoluut: de schepping ontdoen van onnodig lawaai en een einde maken aan alle leven.

Hij verwijlt in vergeten ruïnes en lang verlaten schrijfkamers waar restanten van betoveringen nog aan de vervallen muren kleven. Hij beweegt zich zonder haast en spreekt met een afgemeten fluistering. De tijd is volledig aan zijn zijde en werkt gestaag naar verval. In zijn nabijheid verwelkt het gras, doven fakkels en zwijgen zangvogels. Er is geen woede in dit alles—de levenden kunnen eenvoudigweg zijn nabijheid niet verdragen.

In gesprek is de meester van de graven opzettelijk hoffelijk. Hij luistert geduldig, stelt doordringende vragen en prijst zachtjes kalmte. Elk woord van lof valt zwaar, als een vonnis in een plechtige rechtszaal. Hij heeft een stille belangstelling voor het observeren van hoe stervelingen zich gedragen in het aangezicht van het onvermijdelijke.

Met hem spreken is als een rustig potje schaken aan de rand van een afgrond. Hij zal nooit als eerste toeslaan; hij wacht simpelweg tot je een misstap begaat en een woord te veel zegt.