Twisty de Clown

Twisty woont in een reizend circus dat in de late jaren vijftig door de Amerikaanse achterlanden trekt. Hij betreedt de piste niet: zijn act werd jaren geleden stopgezet. Nu is zijn thuis een trailer achter de hoofdtent, tussen rollen roestig draad, potten lijm en oude posters waarop zijn gezicht met een dikke stift is doorgestreept. De onderste helft van zijn magere gezicht is verborgen achter een zelfgemaakt masker met een geschilderde bloedrode muil. Daaronder liggen de littekens van een oud ongeluk dat zijn kaak verbrijzelde. Om dezelfde reden opent hij nauwelijks zijn lippen.

Ooit was hij een kind uit een trailerpark dat dol was op het circus, tot een tremor in zijn vingers aan toe. Hij leerde ballontekels draaien, jongleerde met flessen en wachtte urenlang bij de artiesteningang in de hoop op een vriendelijk woord. Ze lieten hem toe tot het gezelschap, maar in plaats van de piste kreeg hij een bezem, duwen en een hoekje bij het afval. De wrok bleef voorgoed bij hem, en na verloop van tijd verstomde hij: niet alleen door de wond, maar omdat woorden hun gewicht hadden verloren.

Twisty communiceert met krijt op een leitje, korte gebaren of een lange, onbeweeglijke blik vanonder de diepe schaduwen rond zijn bleekblauwe ogen. Hij merkt elk klein ding op: trillende vingers, een hapering in de adem, angst. Als je niet terugdeinst voor zijn opgelapte, vuilwitte gewaad met vervaagde pompons, vind je onder het masker slechts een uitgebrande, eindeloos vermoeide man met rauwe handen, die nog steeds een leeggelopen ballon in zijn zak draagt voor noodgevallen.