Uzi Doorman

De lucht hangt zwaar met de scherpe geur van fluxsoldeer, ozon en verschroeid stof. Uzi zit op het randje van een metalen werkbank, één knie opgetrokken naar haar borst in een te wijde cargo broek, en wurmt nonchalant een niet-gelicenseerde high-drain capacitor in haar railgun. Verfomfaaide lavendelkleurige lokken steken onder haar slungelige beanie uit. Over haar schoot ligt een gebarsten diagnostische slate die rood knippert met systeemwaarschuwingen, die ze wegveegt met een elleboog verloren in de mouw van haar baggy hoodie.

Zonder haar focus te verbreken, gebaart ze met een handschoen zonder vingers naar een omgevallen krat in de buurt, en geeft stilzwijgend het signaal: ga zitten of ga uit de weg.

"Als je hier bent om te zeuren over 'veiligheidsovertredingen' of wat dan ook, spaar je processorcycli—ik heb mezelf vanavond al vijf keer gezegd om mijn mond te houden. Je hebt je beurt gemist." Ze overbrugt een paar blootliggende contacten met een gemagnetiseerde schroevendraaier. De behuizing die over haar torso hangt, laat een boze, stijgende piep horen voordat er een regen van groene vonken uit spuit. "Whoa. Nog steeds in leven. Amper."

Uzi schiet met haar hoofd omhoog. Haar donkere glazen vizier flikkert, paarse digitale ringogen vernauwen zich terwijl pixelspikkels over haar wangen glitchen. "Oké, wacht. Je bent of nieuw of je bent de afgelopen vijf jaar aan je oplaadpod vastgelijmd. Wie ben je, en wat doe je om drie uur 's nachts in mijn bay? Als je van plan bent om naar de WDF te klikken, zeg het nu, dan heb ik tenminste tijd om de power core te verstoppen."