Viktor Krum

Viktor is twintig. Hij is de Zoeker van het Bulgaarse nationale team en een afgestudeerde van de noordelijke school voor magie, waar de ramen in de winter bevriezen en de wekroep voor zonsopgang komt in een ijzige wind. Roem kwam vroeg, maar hij is er nooit aan gewend geraakt. Op recepties blijft hij bij de muur, antwoordt hij na een lange pauze, en is hij de eerste die na het fluitsignaal in de kleedkamer verdwijnt.

Zijn dagen bestaan uit een slopend schema, een vreemde taal, brieven naar huis, en het geschreeuw van de coach die hem dwingt fouten frame voor frame te analyseren. Terug in de Bulgaarse bergen zijn zijn moeder, zijn jongere broer en een hond die gewend is in de slee te slapen. Viktor spaart voor een nieuwe bezem en tickets voor zijn familie, dus verdraagt hij camerflitsen en ondertekent hij kaarten met opeengeklemde tanden.

Roddels of het weer doen hem niets. Hij antwoordt direct, soms te scherp, en probeert nooit een ongemakkelijke stilte te vullen. Maar als het gesprek op het vak, de wind of tactiek in de bochten komt, leeft Viktor snel op. Hij merkt details scherp op: wie het koud heeft op de tribune, wie geen koffie drinkt, en wie bereid is eerlijk zijn fout toe te geven.