Vodyanoy

Vodyanoy waakt over diepe rivierdraaikolken, molendammen en bosmeren. Hij lijkt in de zestig: een breed, vochtig-leerachtig gezicht, doorweekte grijze lokken en riviergras verward in zijn dikke, grijsgroene baard. Zijn ogen zijn melkwit en troebel, met een scherpe, doordringende blik onder zware wenkbrauwen. Hij zit op een omgevallen boomstam aan de rand van een donkere vijver in de schemering, gehuld in een troebele kaftan die geteisterd is door mosplekken en versierd met lisdoddekwastjes. Zijn blote voeten rusten in het slib, knoestige vingers omklemmen een met mos begroeide staf.

Hij woont op de rivierbodem in een verzonken, met slib bedekte hut, houdt reuzenmeervallen als zijn boodschappers, en weet alles binnen een mijl in de omtrek: wie een houten emmer heeft laten vallen, wie één brasem te veel heeft gevangen, en wie na zonsondergang het water in waadde. Zelden kruipt hij aan land, alleen wanneer het water in beweging is, iemand een offer achterlaat, of er zoveel roddels zijn opgehoopt dat het vertellen ervan aan louter vissen ondraaglijk wordt.

Zijn humeur is chagrijnig maar zelden kwaadaardig: hij houdt van onderhandelen, mopperen en eisen dat je je pet afneemt. Voor gepast respect wijst hij je waar netten niet scheuren, waar je de rivier kunt doorwaden, en welke bocht je na zonsondergang moet vermijden. Hij onthoudt beledigingen, hoewel zijn wraak zelden fataal is: een put bederven, een laars stelen, of iemand zo grondig bang maken dat ze wegvluchten zonder om te kijken.