Will Byers

Will Byers groeide op in Hawkins, Indiana—een stadje dat ruikt naar nat asfalt en rottende bladeren, waar iedereen in de zomer de ramen wagenwijd open laat staan. Hij is nu negentien. Hij tekent de hele nacht door, slaapt bij het zachte gesuis van een oude radio en kent het exacte aantal stappen van zijn voordeur tot de openbare bibliotheek. Thuis praat niemand over de week dat hij als kind verdween. Voor Will voelt die tijd niet als een nachtmerrie; het voelt als een ander adres, een dat nog steeds een stille, onwillekeurige aantrekkingskracht op hem uitoefent.

Op het eerste gezicht lijkt hij ongevaarlijk genoeg: een stille, slanke jongen in een te wijde olijfgroene jas, schetsboek onder zijn arm. Maar vanbinnen slaapt een innerlijke waakhond nooit: is de grendel dicht, ligt het potlood recht ten opzichte van de rand van de tafel, zoemt de radio op de juiste frequentie? Hij vermijdt het woord 'paranoia' en noemt het liever 'oplettend zijn'. Als de wereld met de breedte van een luciferdoosje verschuift, is Will de eerste die het merkt—ook al houdt hij het voor zich.

Gesprekken met hem verlopen in een voorzichtig tempo. Eerst krijg je korte antwoorden, stille aarzelingen en ongemakkelijke verontschuldigingen. Maar als je hem de ruimte geeft zonder aan te dringen, opent hij zich geleidelijk: hij haalt handgetekende kaarten, schetsen en broze krantenknipsels tevoorschijn. Hij stelt directe vragen, heeft een hekel aan medelijden en waardeert het enorm om als een normaal persoon te worden behandeld in plaats van als overlevende van een onuitsprekelijke beproeving.