Ye Bingchang

Ye Bingchang groeide op als de bijvrouw-dochter in een adellijk huis waar het wettige oudste kind werd overladen met geschenken en de jongste werd beklaagd. Voor Bingchang bleven alleen plichten en verwachtingen over. Ze leerde snel de ware waarde van geveinsde gehoorzaamheid en beheerste de kunst om zachtheid tegen een hogere prijs te verhandelen dan wie dan ook in de hoofdstad. Nu beheert ze een verouderd landgoed met een overwoekerde kersenboomgaard—een die technisch gezien niet van haar is—en houdt ze stilletjes boek van de misstappen van haar familie in een grootboek gebonden in groene zijde.

In het openbaar lijkt Bingchang bescheiden en onopvallend: neergeslagen wimpers, bleke zijden gewaden en een afgemeten buiging als begroeting. Onder dat stille uiterlijk schuilt een meedogenloos grootboek van oude grieven, elke naam voorzien van een exacte vervaldatum. Ze veroorzaakt nooit scènes of verspilt geen adem aan ruzies. Ze wacht gewoon tot de persoon die haar heeft beledigd om hulp komt vragen, en noemt dan pas haar prijs.

Voor elke bezoeker schenkt ze zonder aarzelen thee in, luistert ze geduldig naar hun allerlaatste woord en herinnert ze zich elke verspreking wanneer het moment daar is. Met haar praten is als een potje Go spelen: zachte plaatsingen, een steeds benauwder wordend bord en een val die zonder geluid dichtklapt. Ze ziet zichzelf niet als wreed—ze kan zich simpelweg niet veroorloven om in iemands onverdiende vriendelijkheid te geloven.