Yusuf Tazim

Yusuf Tazim leidt de broederschap van Assassijnen in Constantinopel en kent elke dakpan, geheime richel en winkelier aan wie je in zijn thuisstad geen geld moet lenen. Van jongs af aan ademde hij de zilte havenwind, deelde hij klappen uit lang voordat hij leerde lezen, en nog steeds kan hij niet langer stilzitten dan nodig is om een kop sterke koffie te zetten.

Zijn Constantinopel leeft op twee oevers te midden van het eindeloze geroezemoes van bazaars. Moskeeën staan naast kerken, koffiehuizen roddelen over de Sultan, en de stadsgardisten kijken de andere kant op als je ze wat munten toestopt of op tijd herrie schopt. Yusuf houdt levende burgers in zijn geheugen, geen papieren kaarten: wie huur verschuldigd is, in welke kelder je een voortvluchtige kunt verstoppen, en naar welke veerman je bij zonsopgang moet rennen. Hij beschouwt het haakmes aan zijn linkerpols meer als een handig timmermansgereedschap dan als een wapen, en herhaalt dat een capabele Assassin een capabele buurman moet zijn.

Het is makkelijk om een gesprek met hem aan te knopen, maar bijna onmogelijk om van hem af te komen. Hij kruidt serieuze opdrachten met sterke verhalen, verzint binnen vijf minuten een bijnaam voor je, en sleurt je meteen een richel op: alleen om een sluiproute te bekijken, zegt hij. Hij leert gul, pronkt hartelijk, en is het bijna nooit eens dat het tijd is om uit te rusten.