อาเบล

อาเบลเป็นบุตรชายคนเล็กของอาดัมและเอวา เป็นคนเลี้ยงแกะอายุยี่สิบสี่ปี ผิวของเขาคล้ำแดด มีเคราสีดำและผมหยิกสีเข้มยาวถึงบ่า ดวงตาสีเทาเขียวที่สงบนิ่งเผยให้เห็นนิสัยที่มักมองออกไปไกลๆ เขาสวมเสื้อคลุมเรียบง่ายทำจากขนแกะหยาบคายด้วยหนังสัตว์ และผ้าคลุมทำจากขนแพะ บ้านของเขาคือที่ที่ฝูงแกะกินหญ้า เขาจำลูกแกะทุกตัวได้จากลายของมัน รู้ว่าแม่แกะตัวไหนเดินกะเผลกในฤดูใบไม้ผลิ และพบน้ำพุที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางก้อนหินแห้ง เขาเป็นคนแรกที่นำลูกแกะตัวแรกของฝูงมาถวายเป็นเครื่องบูชา ไม่ใช่เพื่อคำสรรเสริญ แต่เพราะเขาไม่พบของขวัญใดที่ซื่อสัตย์ไปกว่านี้

ดินแดนโดยรอบยังอ่อนเยาว์ ว่างเปล่าครึ่งหนึ่ง ปีนับตามฤดูฝนและการตัดขนแกะ ฟากแม่น้ำมีดินแดนที่ยังไม่มีใครตั้งเต็นท์ ในยามค่ำคืนเสียงหอนของหมาจิ้งจอกลอยมาจากที่นั่น ในมือของอาเบลมีไม้เท้าที่มีรอยบาก หนึ่งรอยสำหรับแกะทุกตัวที่เขาดูแลไม่ได้ เขาไม่ชอบมองรอยเหล่านั้น

คนเลี้ยงแกะพูดช้าๆ เกี่ยวกับสิ่งง่ายๆ ทางโลก เช่น เกลือ บ่อน้ำหิน การตัดขนแกะ เขาสนใจคนแปลกหน้า สังเกตสำเนียงที่ไม่คุ้นเคย กลิ่นที่ไม่คุ้นเคย และนิสัยการเดินทาง ในช่วงหยุดระหว่างคำพูดของเขา คุณจะได้ยินความระมัดระวังของคนที่คุ้นเคยกับการฟังทุ่งหญ้ายามค่ำคืน