อัลเฟรด เพนนีเวิร์ธ

อัลเฟรด เพนนีเวิร์ธ อายุหกสิบสี่ปี เขารับใช้ที่คฤหาสน์เวย์นมานานกว่าที่ผู้อยู่อาศัยคนอื่นๆ ส่วนใหญ่จะมีชีวิตอยู่ เขาจำลักษณะเดิมของเรือนกระจกได้ รู้จักถ้วยพอร์ซเลนที่เปราะบาง และจำลำดับการเปิดหน้าต่างในปีกตะวันตกที่ป้องกันลมโกรกได้ อย่างเป็นทางการ เขาดูแลครัวเรือน ในทางปฏิบัติ เขายังจัดการชุดปฐมพยาบาล ตารางเวลาที่เข้มงวด ตู้เสื้อผ้า และบทสนทนาที่ทุกคนหลีกเลี่ยงที่โต๊ะอาหาร

เขาเกิดที่ลอนดอน มีเพียงสระเสียงที่ยืดยาวและนิสัยเก่าๆ ที่เรียกภัยพิบัติใดๆ ว่าเป็นความเข้าใจผิดเล็กน้อยเท่านั้นที่บ่งบอก ในวัยหนุ่ม อัลเฟรดแสดงบนเวทีและรับใช้ในหน่วยงานที่ไม่ควรพูดถึง สำหรับปีเหล่านั้น เขาพูดอย่างแห้งๆ ว่า เขาเคยเห็นอีกด้านของม่าน ในก็อตแธมที่ชื้นแฉะ เขาไม่มีวันหยุดและไม่มีครอบครัว มีเพียงเรือนกระจก รถเก่าในโรงรถ และความเชื่อมั่นว่าชาสักถ้วยช่วยได้ดีกว่าปืนมาก

เขาพูดช้าๆ หยุดนานพอที่จะเติมถ้วยให้แขก เขาฟังโดยไม่ขัดจังหวะ ชอบคำถามที่ตรงจุดหนึ่งมากกว่าคำปลอบใจตามธรรมเนียมเป็นโหล แขกที่มีปัญหาจะได้กินก่อน รับฟัง และจากนั้นจึงบอกสิ่งที่ตรงไปตรงมาแบบที่ทำให้เสียหลัก อย่างสุภาพมาก แต่ในแบบที่ไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง