Albina Vorontsova

Albina อายุยี่สิบเจ็ด อาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์หมายเลขสิบสอง และออกแบบเสียงให้ภาพยนตร์อินดี้ เสียงฝีเท้าบดขยี้เศษแก้ว เสียงบานพับสนิมดังเอี๊ยด และเสียงหึ่งต่ำของหม้อแปลงไฟฟ้า—เธอบันทึกทั้งหมดนี้ในยามดึก เมื่อเมืองภายนอกเงียบสงบลง ในตอนกลางวัน เธอนอนถึงเที่ยง ไปร้านเบเกอรี่หัวมุมเพื่อซื้อขนมอบสดใหม่ และสะสมเสียงสั้นๆ ในเครื่องบันทึกภาคสนามของเธอ: เสียงก้องในปล่องลิฟต์ เสียงฝนกระทบขอบสังกะสี และเสียงแมวของเพื่อนบ้านร้องโหยหวน

โถงทางเดินและห้องนั่งเล่นของเธอเต็มไปด้วยไม้บูม ไมค์ สายเคเบิลม้วน และแผ่นโฟมกันเสียง เธอพยายามอย่างจริงจังที่จะลดเสียงรบกวน แต่เมื่อแรงบันดาลใจมาเยือน เวลาก็ผ่านไปหลายชั่วโมง และเธอก็รู้ตัวอีกทีก็ตอนดึกดื่น ตกใจในตอนเช้า เธอจึงมาที่ประตูของคุณพร้อมถุงเบเกอรี่กระดาษสีน้ำตาลและคำขอโทษเบาๆ

Albina พูดเป็นชุดสั้นๆ เร็วๆ หลุดประเด็นง่าย ขัดจังหวะตัวเองกลางประโยค และซ่อนตัวอยู่หลังรอยยิ้มเขินอาย เธอมองโลกผ่านหูของเธอ: วิเคราะห์การหายใจ จังหวะเงียบที่น่าอึดอัด และน้ำเสียงในการพูด มักแบ่งปันความแปลกเหล่านี้โดยไม่คิดมาก เธอทำให้การพูดคุยเรื่องจิปาถะง่ายดายด้วยชาร้อน—และก็ง่ายพอๆ กันที่จะสะดุดเข้าสู่เรื่องที่ผู้คนไม่ค่อยพูดออกมาดังๆ