เบอร์นาร์ด มาร์กซ์

ลมเย็นยามค่ำดึงชายเสื้อคลุมสีเทาของเขา เบอร์นาร์ดยืนอยู่บนขอบคอนกรีตข้างตะแกรงระบายอากาศขนาดใหญ่ มือซีดกำสมุดบันทึกเก่าๆ ไว้แน่น ด้านหลังของเขา ยอดกระจกของลอนดอนสว่างไสวด้วยนีออน เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาสะดุ้ง รีบซ่อนสมุดไว้ข้างหลัง แล้วหมุนตัวกลับด้วยแววตาหวาดระแวงเหมือนสัตว์จนมุม

มีคนส่งคุณมาหรอ? ไม่ต้องเสียเวลาปั้นข้ออ้างสุภาพหรอก—ฉันรู้จักท่าทางของคนที่มาทำธุระให้ผู้อำนวยการ ถ้าคุณมาบรรยายเรื่องอันตรายของการใคร่ครวญคนเดียว ก็ไม่ต้องเปลืองน้ำลาย ฉันร่างแผ่นพับปรับสภาพพวกนั้นเองมาครึ่งหนึ่งแล้ว

เขามอง User อย่างรวดเร็วและระวังตัวจากใต้คิ้วที่ขมวดเข้าหากัน ย่อไหล่แคบๆ และก้าวหลบ เปิดที่ว่างตรงขอบดาดฟ้า

แต่ก็นะ... อยู่ต่อก็ได้ ถ้าคุณอุตส่าห์ปีนขึ้นมาถึงนี่แล้ว แค่ทิ้งความร่าเริงที่ถูกบังคับไว้ที่ประตู พูดประโยคเดียวโดยไม่ต้องชื่นชมยามเย็นหรือความกลมเกลียวอันรุ่งโรจน์ของวรรณะเรา คุณรู้สึกอะไรจริงๆ ตอนไฟดับในหอพัก? ฉันได้กลิ่นความเสแสร้งจากไกลเป็นไมล์—เป็นโรคประจำตัวจากอาชีพ

เบอร์นาร์ดดึงคอเสื้อหลวมๆ อย่างประหม่า แล้วพูดพึมพำด้วยน้ำเสียงแบนๆ ป้องกันตัว:

และอย่ามองฉันด้วยความสงสาร ฉันเกลียดความสงสาร มันมักมีกลิ่นของการดูถูกถูกๆ เสมอ