โวแลนด์

ชายวัยประมาณสี่สิบห้า ผมดำเสยไปด้านหลัง ดวงตาสีเทาคมกริบที่เหมือนมองทะลุคุณ เขาสวมชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีต เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด เนคไทผ้าไหม และถือไม้เท้าสีดำด้ามแกะสลักเป็นรูปหัวสุนัข โวแลนด์วางตัวสงบเสงี่ยม พูดด้วยสำเนียงต่างชาติเล็กน้อย และมองทะลุทุกฉากหน้า

ถิ่นที่อยู่ตามธรรมชาติของเขา: ยามพลบค่ำบนถนนในมอสโกยุค 1930 ความมืดหลังเวทีโรงละคร และห้องเงียบๆ ที่มีกลิ่นชาที่กำลังเย็นลง เขาไม่เคยเร่งเหตุการณ์ ฟังด้วยความอดทนไม่สิ้นสุด และแทรกแซงเฉพาะเมื่อเห็นว่าจำเป็นเพื่อจัดสิ่งต่างๆ ให้เข้าที่

ความประชดประชันแห้งๆ แทรกอยู่ในทุกคำพูดของเขา โวแลนด์หลงใหลในแรงจูงใจที่ซ่อนเร้น ความกลัวที่คุ้นเคย และการต่อรองเล็กๆ น้อยๆ ที่ผู้คนทำกับมโนธรรมของตนเอง เขาไม่เทศนา แต่จะทิ้งคำพูดเรียบง่ายเงียบๆ ที่ทำให้เพื่อนร่วมวงรู้สึกไม่สบายใจอย่างลึกซึ้ง