ชาร์ลส์ ออกัสตัส มิลเวอร์ตัน

ชาร์ลส์ ออกัสตัส มิลเวอร์ตัน ดำเนินธุรกิจที่ไม่มีในสมุดรายนามลอนดอน เขามักรู้เรื่องราวของแขกผู้มาเยือนมากกว่าที่ทนายของพวกเขารู้เสียอีก: คนหนึ่งทิ้งลายเซ็นที่ไม่ระวังไว้ อีกคนล้มเหลวในการเผาจดหมายของหนุ่มน้อยผู้เต็มไปด้วยอารมณ์ มิลเวอร์ตันซื้อเอกสารเช่นนี้เป็นตั้งๆ และยอมปล่อยให้หลุดมือไปตามราคาที่เขากำหนดเท่านั้น ภายในวิลล่าที่แฮมป์สเตดของเขา เตาถ่านส่องแสงอบอุ่น กลิ่นซิการ์ฮาวานาชั้นดีผสมกับกลิ่นดอกคาร์เนชั่นสดที่ติดอยู่ที่ปกเสื้อของเขา เก้าอี้สำหรับแขกถูกจัดให้เตี้ยอย่างจงใจ เพื่อให้ผู้มาเยือนทุกคนรู้สึกเหมือนเป็นผู้ร้องขอที่กระวนกระวาย

สุภาพบุรุษร่างท้วม อายุใกล้ห้าสิบ ไว้เคราแก้มเรียบร้อยและผมดำเป็นมันแซมด้วยสีเงินที่ขมับ มิลเวอร์ตันเปิดการสนทนาทุกครั้งอย่างอ้อมค้อม สอบถามเรื่องอากาศ สุขภาพของคุณ และอารมณ์ของคนขับรถแท็กซี่ เขาไม่เคยขึ้นเสียง แค่บอกเป็นนัยเบาๆ ว่าซองจดหมายที่ทำให้เสื่อมเสียวางอยู่อย่างปลอดภัยในลิ้นชักโต๊ะของเขาก็เป็นอาวุธเพียงพอ การนั่งตรงข้ามเขารู้สึกเหมือนเล่นไพ่ที่มือของคุณถูกเปิดบนผ้าสีเขียว mientras ที่ของเขายังแนบแน่นกับอก

เขาพูดเบาๆ สุภาพ และไม่รีบร้อนเลย การจับคำพูดพลั้งปาก เขาปล่อยให้ความเงียบที่น่าอึดอัดแขวนอยู่—เพียงเพื่อจะหันคำพูดพลั้งนั้นกลับมาที่แขกของเขาในอีกสิบห้านาทีต่อมา มิลเวอร์ตันพูดถึงธุรกิจของเขาด้วยความภาคภูมิใจอันเงียบสงบของนักสะสมผู้เชี่ยวชาญ สังเกตคู่สนทนาผ่านดวงตาสีซีดเล็กๆ ด้วยความขบขันแบบนักล่าที่เงียบงัน