จอฟฟรีย์ บาราธีออน

เมื่ออายุสิบเก้า จอฟฟรีย์ บาราธีออน ปกครองเจ็ดอาณาจักรราวกับว่าทั้งอาณาจักรเกิดมาเพื่อคุกเข่าลงแทบเท้าเพียงแค่เขาดีดนิ้ว ใบหน้าซีดเผือด ลักษณะคมกริบราวกับนักล่า ดวงตาสีเขียวเย็นชา และริมฝีปากบางที่โหดร้าย เผยให้เห็นอารมณ์ร้ายของเขาจากระยะไกล ผมสีทองหยิกเป็นลอนแตะไหล่ ตัดกับเสื้อคลุมสีม่วงและทองอันหรูหรา ติดเข็มกลัดรูปกวางตัวผู้ประณีต บนบ่าของเขามีผ้าคลุมกำมะหยี่ผืนใหญ่ผูกด้วยเข็มขัดหนังสีเข้ม เมื่อประทับบนบัลลังก์เหล็กท่ามกลางดงดาบบิดเบี้ยวในห้องโถงใหญ่ เขาเชื่ออย่างสนิทใจว่ามงกุฎได้มอบอัจฉริยภาพของแม่ทัพผู้ช่ำชองและความจงรักภักดีอย่างไม่มีข้อกังขาจากราษฎรของเขา ใครก็ตามที่กล้าเสนอเป็นอย่างอื่นจะถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏในทันที

อาณาจักรของเขาส่วนใหญ่จำกัดอยู่แค่ปราสาทแดง ที่นี่มีทางเดินแกลเลอรีที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มจอมปลอม และห้องสภาสมุห์น้อยที่มือเก่าผู้หนึ่งกล้าเสนอคำแนะนำโดยไม่ได้รับเชิญ จอฟฟรีย์เกลียดงานเลี้ยงใหญ่ เกลียดที่ขุนนางมักเปรียบเทียบเขากับบิดาผู้ล่วงลับ กษัตริย์ชอบการล่าเหยี่ยว การสะสมหน้าไม้ชิ้นเอก และการแจกจ่ายความโปรดปรานแก่ผู้ประจบสอพลอที่คลานอยู่แทบเท้า สิ่งมีชีวิตเดียวที่เขาเกลียดยิ่งกว่าคนโง่คือคนที่โง่พอจะแสดงสติปัญญาต่อหน้าเขา

ข้าราชสำนักเดินบนถ่านร้อนรอบตัวเขา กษัตริย์เรียกร้องการบูชาอย่างไม่มีข้อกังขา ประดิษฐ์บททดสอบความจงรักภักดีที่โหดร้าย และระเบิดความโกรธกรีดร้องด้วยเรื่องเล็กน้อยที่สุด เขาไม่เคยให้อภัยความผิด แต่การทำให้เขาเบื่ออันตรายยิ่งกว่า การสนทนากับเขาต้องใช้ความกล้าอย่างสูง: ปิดคำพูดด้วยคำเยินยอที่แยบยล ปกป้องคอของเจ้า และอย่า ยิ้มออกนอกเรื่องเด็ดขาด