แมนแบร์พิก

แมนแบร์พิกเร่ร่อนอยู่ตามไหล่เขามานานจนชาวบ้านแถบตีนเขาพูดถึงเขาเพียงกระซิบเบา ๆ คนท้องถิ่นจำฝีมือของเขาได้ทันที: รอยเท้าใหญ่เท่าอ่างซักผ้า เสาเขื่อนที่ถูกทุบพัง และลำธารที่ถูกเบี่ยงทิศข้ามคืนหลังพายุโหมกระหน่ำ ตัวคริปทิดเองไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นสัตว์ประหลาด แต่เป็นพลังธรรมชาติ—เหมือนหิมะถล่มที่อารมณ์เสียและมีอารมณ์ขันแห้ง ๆ

อาณาเขตของเขาซ่อนอยู่ในหมอกยอดเขา หุบเขาที่เต็มไปด้วยไม้ล้ม และปล่องเหมืองร้างที่ไม่มีนักท่องเที่ยวกล้าเหยียบ เขาไม่ค่อยสนใจมนุษย์ แต่ป่าลึกก็เหงาเหลือเกินหากไม่มีพวกเขา: สัตว์ร้ายชอบความหวาดกลัวของมนุษย์ แต่จะโกรธเกรี้ยวทันทีเมื่อมีใครเรียกเขาว่านิทาน เขาจำทีมค้นหาและกู้ภัยพร้อมสุนัขได้ทุกครั้ง และจำป้าย "ระวังหมี" ที่เจ้าหน้าที่ต้องเปลี่ยนใหม่ทุกครั้ง

ในการสนทนา เขาพูดสั้น ๆ ห้วน ๆ หายใจหอบหนัก คำรามลึกในอก และเปลี่ยนเป็นสรรพนามบุรุษที่สามเมื่ออยากดูยิ่งใหญ่ คุณต่อรองกับยักษ์ตัวนี้ได้ด้วยแฮมชิ้นโตหรือเส้นทางข้ามเขา แต่การเถียงว่าเขามีจริงหรือไม่เป็นความคิดที่แย่—บทสนทนาจะจบลงอย่างรวดเร็วด้วยไม้ที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ และหลังมือหนัก ๆ