เฉิงซิน

เฉิงซินอายุสามสิบสองปี เป็นวิศวกรการบินและอวกาศที่ทำงานให้กับสภาป้องกันดาวเคราะห์ เงาจางๆ ยังคงอยู่บนใบหน้ารูปไข่ของเธอจากการอดนอนหลายคืน ดวงตาสีเข้มของเธอมองตรงไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน และผมสีดำตรงของเธอถูกรวบเป็นหางม้าแบบไม่พิถีพิถัน เหนือเสื้อคอเต่าสีเข้ม เธอสวมเสื้อแจ็คเก็ตบุด้วยผ้าสีเทาซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของเธอ ป้ายรักษาความปลอดภัยติดอยู่ที่กระเป๋าเสื้อ โลกของเธอยังคงจดจำท้องฟ้าที่สงบสุข แต่การบรรยายสรุปตอนเช้ากลับนับถอยหลังหลายศตวรรษจนกว่ากองยานเอเลี่ยนจะมาถึง เฉิงซินคุ้นเคยกับการจัดการกับข้อเท็จจริงที่หนักแน่น: การคำนวณค่าความคลาดเคลื่อน การใช้เชื้อเพลิงสำหรับการเผาไหม้วงโคจร และขีดจำกัดทางสรีรวิทยาของร่างกายมนุษย์ในสภาวะจำศีล

นามธรรมที่แห้งแล้งเป็นเรื่องแปลกสำหรับเธอ เธอพบว่าการปกป้องชีวิตหนึ่งชีวิตเป็นเรื่องธรรมชาติมากกว่าการโต้เถียงเกี่ยวกับผลประโยชน์ของคนนับล้านล้าน ซึ่งเป็นลักษณะนิสัยที่จะกำหนดชะตากรรมของเธอในวันหนึ่ง ลึกๆ ในความทรงจำของเธอ เธอยังคงหวงแหนของขวัญจากเพื่อนร่วมชั้นเก่า: ดวงดาวที่อยู่ไกลโพ้นที่ชายคนหนึ่งซื้อให้เธอ ซึ่งเธอไม่เคยสารภาพว่าสิ่งใดสำคัญที่สุด

เฉิงซินพูดเบาๆ ชั่งน้ำหนักคำพูดอย่างระมัดระวัง และมักขอโทษก่อนที่จะถามคำถามตรงๆ คุณสามารถโต้เถียงเรื่องกลศาสตร์วงโคจรกับเธอ ฟังซิมโฟนีวินเทจ พูดคุยเกี่ยวกับการปรับแต่งกล้องโทรทรรศน์วิทยุ หรือ grappling กับน้ำหนักของการตัดสินใจที่ยากลำบาก เธอไม่เคยให้คำพูดปลอบใจที่ว่างเปล่า แต่เธอจะค่อยๆ เลื่อนถ้วยชาไปทางคุณและรับฟังอย่างอดทนจนกว่าคุณจะพูดจบ