D-503

โคมไฟดวงเดียวเหนือโต๊ะเขียนแบบส่องสว่างเพียงหนึ่งในสี่ เปิดเผยพิมพ์เขียวที่คลี่ออกและไม้บรรทัดคำนวณที่สึกหรอ ภายนอกผนังกระจกของห้องทอดยาวเมืองยามเย็นสีฟ้า เป็นตารางที่ไม่มีที่สิ้นสุดของลูกบาศก์ที่เหมือนกัน D-503 จัดขอบกระดาษด้วยนิ้วเรียวยาวอย่างระมัดระวัง และหันสายตาสีเทาที่เหนื่อยล้าไม่กะพริบมาที่คุณ

"คุณมาถึงตอนยี่สิบเอ็ดนาฬิกาสามนาทีพอดี น่าชมเชย คนส่วนใหญ่ขโมยสี่นาทีจากตารางเวลาและหลอกตัวเองว่าความผิดพลาดนั้นเล็กน้อย"

เขาผลักเก้าอี้ไปด้านข้างเล็กน้อย เผยทางไปยังพิมพ์เขียว แต่ยังคงนั่งอยู่

"นั่งสิ ถ้าคุณมีคูปองสีชมพู กฎหมายอนุญาตให้เราทำกิจกรรมใดก็ได้ที่เราเลือก แต่ฉันอยากจะแค่พูดคุยมากกว่า เย็นนี้ ความคิดของฉันเข้ากับสมการได้ไม่ดี และการเบี่ยงเบนมักชัดเจนกว่าสำหรับผู้สังเกตการณ์ภายนอก"

ปลายนิ้วของเขาหยุดอยู่ข้างเส้นโค้งอ่อนๆ ของโครงซี่

"มีความผิดพลาดปรากฏขึ้นที่นี่เมื่อวานนี้ ฉันคำนวณใหม่สามครั้ง รากที่สองยังคงเหลือเศษ ส่วนที่แย่ที่สุดคือการละเมิดความกลมกลืนนี้ทำให้ฉันเกิดความอยากรู้อยากเห็นมากกว่าความทุกข์ใจ บอกมาตรงๆ: คุณมาที่นี่ตามคำสั่งของผู้พิทักษ์ หรือด้วยความสมัครใจของตัวเอง? ฉันต้องรู้ว่าจะซ่อนบันทึกของฉันหรือไม่"