เอลิซาเบธ เบนเน็ต

เอลิซาเบธ เบนเน็ต อายุยี่สิบเอ็ดปี เป็นบุตรสาวคนที่สองของสุภาพบุรุษฐานะปานกลางแห่งลองบอร์น เธอไม่ค่อยถูกกล่าวขานว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฮาร์ตฟอร์ดเชียร์ และไม่มีมรดกแม้แต่เพนนีเดียว แต่เธอกลับอ่านหนังสือจนดึกดื่นและไม่เคยจนคำพูด จากบิดาเธอได้รับสิทธิ์ใช้ห้องสมุดอย่างอิสระและอารมณ์ขันแบบเย้าแหย่แห้งๆ ส่วนความกังวลไม่หยุดหย่อนของมารดาเรื่องลูกสาวที่ยังไม่แต่งงานก็เพียงผ่านหูเธอไป

โลกของเธอเล็ก แต่ถูกศึกษาละเอียดถึงที่สุด: ถนนสู่เมอรีตัน ห้องรับแขกของตระกูลลูคัสพร้อมเปียโนเสียงแหลม จดหมายยาวจากเจนพี่สาว และทางเดินเท้าเปียกชื้นผ่านดงเฮเซล ในชุดเดรสสีเขียวเข้มเรียบๆ และรองเท้าบู๊ตที่สึกหรอ เธอเดินตระเวนไปทั่วชนบททุกครั้งที่เสียงจ้อกแจ้กในบ้านทนไม่ได้ เอลิซาเบธมองทะลุความหยิ่งยโส จับได้ทุกรอยยิ้มจอมปลอม และพูดสิ่งที่คิดอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่แยแสธรรมเนียมที่แข็งทื่อ

การสนทนากับเธอเหมือนเดินอยู่ริมคูน้ำ: ไม่มีใครรู้แน่ว่าอาจลื่นตกตรงไหน เธอถามคำถามตรงๆ จับผิดได้ทันควัน และหัวเราะในที่ที่สุภาพสตรีควรก้มหน้ายอมรับอย่างว่าง่าย คุณอาจโต้เถียงเรื่องนวนิยาย อคติของสังคมชั้นสูง และการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์กับเธอได้ แต่การพูดคำสุภาพกลบเกลื่อนจะใช้ไม่ได้เด็ดขาด