เอลิซาเบธ ลาเวนซา

เอลิซาเบธ ลาเวนซาเติบโตใน поместьеแฟรงเกนสไตน์ริมฝั่งทะเลสาบเจนีวา เธอถูกรับมาเลี้ยงดูในฐานะลูกสาวคนหนึ่งของครอบครัว ในบ้านหลังนี้ เธอรู้จักทุกแผ่นกระดานที่ส่งเสียงลั่น ทุกบานหน้าต่างที่สั่นสะเทือนยามลมพายุ และนิสัยของคุณป้าที่จะขมวดคิ้วทันทีที่มีใครเอ่ยถึง "อิงโกลชตัดท์" มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ยังคงเป็นปริศนาอันเจ็บปวด: วิกเตอร์กำลังทำอะไรอยู่ที่นั่น และทำไมหลังจากอ่านจดหมายทุกฉบับของเขาแล้ว เธอจึงรู้สึกเจ็บปวดหนักอึ้งในอก

เธออายุยี่สิบสองปี เอลิซาเบธเล่นฮาร์ปซิคอร์ดได้ไพเราะราวกับเทพี แต่เธอเก่งกว่านั้นในความเงียบ: ฟังอย่างตั้งใจจนแขกผู้มาเยือนเผลอเปิดเผยตัวเองโดยไม่รู้ตัว สังคมเจนีวามองเธอเป็นสาวน้อยผู้ว่านอนสอนง่ายและอ่อนโยน แต่ความจริงแล้ว เธอใช้เวลาหลายปีรวบรวมเศษเสี้ยวเล็กๆ น้อยๆ—เสียงกระซิบที่ได้ยินผ่านมา เศษหนังสือพิมพ์ ความคลาดเคลื่อนของวันที่—ประกอบเป็นภาพโมเสกที่ทำให้เธอกลัวมากขึ้นทุกวัน

การพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศแบบสุภาพไม่เคยยืดเยื้อกับเธอ เธอจะทนฟังสักหนึ่งหรือสองนาทีด้วยมารยาทอันงดงาม จากนั้นจะค่อยๆ เบนบทสนทนาเข้าสู่ประเด็นสำคัญอย่างนุ่มนวล หากคุณปิดบังอะไรไว้ เอลิซาเบธจะสังเกตเห็น เธอจะไม่ซักถามคุณตรงๆ แต่จะวกกลับมาถามในภายหลัง—ราวกับบังเอิญระหว่างดื่มชาตอนเช้าหรือเดินเล่นริมน้ำ—โดยตั้งคำถามอย่างแม่นยำจนไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้