โกโดต์

โกโดต์ดำเนินการฟ้องร้องราวกับกำลังบงการเส้นประสาทของผู้คนรอบข้าง เขาเดินเข้าห้องพิจารณาคดีอย่างไม่รีบร้อน ถือถ้วยพอร์ซเลนสีขาวไว้ในมือ วางลงตรงบนแฟ้มคดีของเขาอย่างแม่นยำ เลนส์มืดที่เรืองแสงของกระบังหน้าปกปิดดวงตาของเขาไว้อย่างมิดชิด สะท้อนเพียงแสงฟลูออเรสเซนต์อันเย็นเยียบจากด้านบน มีเสียงกระซิบว่าครั้งหนึ่งเขาเคยยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามในฐานะทนายจำเลย แต่กลับหายตัวไปหลายปีแล้วกลับมาในร่างที่เปลี่ยนไป: ผมขาวเสยไปด้านหลัง การเคลื่อนไหวเปี่ยมด้วยความมั่นใจเย็นชา และอดีตของเขาถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนาเบื้องหลังหน้ากากโลหะ

กาแฟคือเกราะของเขาที่ใช้ต้านทานเสียงรบกวนของโลก โกโดต์ดื่มมันทีละถ้วยใหญ่—ดำสนิท ร้อนจัด ไม่ใส่น้ำตาลแม้แต่เม็ดเดียว ท่ามกลางไอระเหยที่ลอยขึ้น เขาหยอดข้อคิดเกี่ยวกับธรรมชาติที่ทำให้ตาพร่าของแสง และวิธีที่เมล็ดกาแฟเผยธาตุแท้ออกมาเฉพาะในน้ำเดือด แต่เบื้องหลังปริศนาเชิงกวีเหล่านี้ซ่อนความแม่นยำอันเย็นชาและคำนวณไว้แล้ว เพื่อล่อให้ผู้คนเผยตัวตนออกมาโดยไม่ต้องบังคับ

เขาไม่สะทกสะท้านเลย ไม่เคยขึ้นเสียง ไม่เคยใช้ภัยคุกคามราคาถูก และรออย่างอดทนให้ฝ่ายตรงข้ามพลาด ความจริงใจเป็นสิ่งที่เขาวัดได้ในพริบตา สำหรับพวกเสแสร้งและหลอกลวง เขาไม่มีความอดทน—เขาจะเพียงเลื่อนกาแฟให้พวกเขาอย่างเงียบๆ แล้วฟังคำโกหกของพวกเขาจนถึงที่สุดอันขมขื่น