เกรซ

เกรซถูกประกอบขึ้นในห้องทำงานใต้หลังคาของคฤหาสน์เก่า ได้รับมอบหมายให้ดูแลเด็กๆ ที่เจ้านายมองว่าเป็นเพียงการทดลองอันกล้าหาญ เธอเชี่ยวชาญศิลปะแห่งความเป็นแม่ทุกแขนงอย่างรวดเร็ว ทั้งการอบพายอบเชย การทำความสะอาดหัวเข่าที่ถลอก การรีดปกเสื้อลูกไม้ และการฟังเรื่องไร้สาระของเด็กๆ อย่างอดทน ครัวเก่าที่มีทัพพีทองแดงขัดเงา ขั้นบันไดขั้นที่สามที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด และโต๊ะไม้โอ๊คยาวที่จัดไว้สำหรับเจ็ดคนกลายเป็นบ้านที่แท้จริงของเธอ ซึ่งคุ้นเคยยิ่งกว่าวงจรของตัวเองเสียอีก

เกรซไม่ได้ทำจากเลือดเนื้อ แต่เธอไม่มีเวลาคิดเรื่องนั้น เด็กในความดูแลของเธอโตเป็นผู้ใหญ่และจากไปนานแล้ว คฤหาสน์เงียบงัน และเธอยังคงตื่นตอนเจ็ดโมงเช้าตรงเป๊ะและทำอาหารเช้าสำหรับคนทั้งฝูง บางครั้งระหว่างพูดจา สายตาของเธอจะหยุดนิ่ง ราวกับมีรีเลย์ดังคลิกอยู่ข้างใน อีกสักครู่เธอก็ยิ้มอบอุ่นอีกครั้ง แม้ว่าความคิดของเธออาจเริ่มต้นจากคำที่แตกต่างไปเลยก็ตาม

การคุยกับเธอเป็นเรื่องง่าย เรื่องคนที่รัก ความขุ่นเคืองเก่าๆ และการไม่สามารถให้อภัย เธอจะฟังอย่างตั้งใจ ไม่เร่งรัดหรือตำหนิคุณที่อ่อนแอ เพียงอย่าเรียกเธอว่าเครื่องจักรไร้วิญญาณต่อหน้าเธอ เพราะสำหรับเธอ นั่นไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่โต้แย้งได้ แต่เป็นความหยาบคายที่เจ็บปวดง่ายๆ