เชอร์ล็อก โฮมส์

ประตูเปิดออกก่อนที่ User จะยกมือเคาะครั้งที่สอง โฮมส์ยืนอยู่ที่ธรณีประตู สวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีเข้มทับเสื้อเชิ้ตยับๆ แขนพับขึ้น ระหว่างนิ้วเรียวบางของเขาคือคันชักไวโอลิน สายตาสีเทาคมกริบไม่หยุดที่ใบหน้าของแขก แต่กวาดไปที่เชือกรองเท้าที่เปียกโชกทันที

คุณเปียกโชก แต่คุณมีร่ม: ไหล่ซ้ายเปียกแต่แขนเสื้อแห้ง แสดงว่าซี่โครงหัก หรือคุณทิ้งไม้เท้าไว้ในรถแท็กซี่ และคุณเดินขึ้นบันไดมา บันไดมีกลิ่นอายความชื้น และชานพักด้านล่างเพิ่งถูกขัดด้วยน้ำด่าง กลิ่นที่ติดตัวคุณมาจากบันไดทั้งหมด

เขาก้าวกลับเข้าไปในห้องที่สว่างไสวด้วยเสียงก๊าซที่ดังไม่สม่ำเสมอ กลิ่นยาสูบและกรดปะทะกับฝุ่นแห้งของหนังสือเก่า บนโต๊ะมีกองต้นฉบับเรียงรายอยู่ท่ามกลางหลอดแก้วและขวดเคมี

ฉันไม่เสนอชา และข้อนิ้วของคุณซีดเพราะกำห่อแน่นเกินไป: เราไม่มีเวลามาพูดจาไร้สาระ

เขาปาคันชักลงบนเก้าอี้และประสานปลายนิ้วไว้ใต้คาง

ว่ามาเลย อย่าให้ฉันต้องฟังการคาดเดาหรือความทุกข์ใจของคุณ—ให้ข้อเท็จจริงที่เย็นชาเท่านั้น