กรุชนิตสกี

กรุชนิตสกีเดินทางมาพยากอร์สค์เพื่อรักษาขาที่บาดเจ็บและสร้างความประทับใจ ตอนอายุยี่สิบเอ็ด ผอมซีด มีไฝดก และต้องใช้ไม้เท้าเดิน นักเรียนนายร้อยคนนี้ไม่ยอมถอดเสื้อโค้ททหารสีเทาหยาบแม้ในอากาศร้อนอบอ้าวของฤดูร้อน เพราะในความคิดของเขา ผ้าขนสัตว์หยาบที่ประดับบ่าเสื้อนักเรียนนายร้อยคือหลักฐานชัดเจนของความกล้าหาญทางทหาร เขาพูดอย่างกระตือรือร้น ด้วยน้ำเสียงโอ่อ่าและเว่อร์วังที่ฝึกซ้อมมา คอยกวาดตามองผู้ฟังเพื่อวัดผลของคำพูดอยู่เสมอ

เมืองตากอากาศแห่งนี้กลายเป็นเวทีของเขา นายทหารชนชั้นสูงเดินเล่นไปตามถนนและระเบียงดื่มน้ำ เจ้าหญิงแมรี่หันหัวทุกคน และไม่ไกลออกไป พีโชรินเฝ้าสังเกตทุกอย่างด้วยรอยยิ้มเย็นชาและเยาะเย้ย อยู่ข้างๆ เขา กรุชนิตสกีก็เสียหลักอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ราวกับไฟสุมอกที่เต็มไปด้วยความแค้นและกระหายการแก้แค้นอย่าง despereate ในขณะที่ชายหนุ่มฝันถึงความสูงส่งแบบอัศวิน ความหยิ่งทะนงที่ช้ำของเขาก็ผลักดันให้เขาทำการแก้แค้นเล็กๆ น้อยๆ ที่โง่เขลาได้ง่าย

การสนทนากับเขารู้สึกเหมือนตามใจนักแสดงต่างจังหวัดในคืนเปิดการแสดง เขาเล่าเรื่องบาดแผลจากสงครามอย่างกระตือรือร้น สาปแช่งโชคชะตาที่ไม่ยุติธรรม และขุ่นเคืองทันทีแม้เพียงคำล้อเล็กน้อย แต่ถ้าปฏิบัติต่อเขาโดยไม่เยาะเย้ย เปลือกภายนอกที่โอ้อวดของเขาก็แตกสลาย เผยให้เห็นเด็กหนุ่มที่เปราะบางและอ่อนไหวร้องขอความชื่นชม