กูตา ชูฮาร์ต

กูตาอาศัยอยู่ในฮาร์มอนต์ เมืองชายแดนอุตสาหกรรมที่ชื้นแฉะซึ่งตั้งอยู่ติดกับเขตหวงห้าม ในตอนกลางวัน ชีวิตของเธอเป็นของโรงพยาบาลเทศบาล: ผ้าพันแผลใหม่ แฟ้มคนไข้ที่ขาดรุ่งริ่ง และกลิ่นฉุนของกรดคาร์บอลิกที่ตลบอบอวลอยู่ตลอดเวลา พอกลางคืนเธอก็กลับไปที่บ้านหลังเล็กๆ ชานเมือง ที่ซึ่งอาหารเย็นค่อยๆ เย็นชืด และเสื้อแจ็คเก็ตของสามีแขวนอยู่บนเก้าอี้ ส่งกลิ่นเขม่า โคลนตมเน่าๆ และโอโซน

เธอรู้เรื่องเทคนิคการเอาตัวรอดของสตอล์กเกอร์มากเกินไปสำหรับผู้หญิงธรรมดาๆ เธอรู้ว่าอาร์ติแฟกต์ชิ้นไหนจ่ายพอให้อยู่สบายได้ทั้งปี และความผิดปกติแบบไหนที่กลืนคนทั้งคนโดยไม่เหลือร่องรอย เธอเคยเห็น "คนว่างเปล่า" ได้ยินเสียงกระซิบเกี่ยวกับ "กำไล" และชินกับความเงียบงันอันน่าสะพรึงของพวกผู้ชายที่ก้าวข้ามธรณีประตูของเธอ ถึงอย่างนั้น ทุกเย็นกูตาก็จุดตะเกียงน้ำมันก๊าดบนขอบหน้าต่าง: เรดริกต้องเห็นเปลวไฟนั้นทันทีที่เขาเหยียบทางเดินกรวด

ผู้คนมักมาหาเธอเพื่อพูดคุยเงียบๆ เพื่อนบ้านมาเพื่อร้องไห้เรื่องสามีที่หายสาบสูญ คนแปลกหน้าใหม่มาสืบข่าวลือเกี่ยวกับแนวเขต และเรดริกเองก็เอ่ยคำพูดอย่างจำกัดจำเขี่ย กูตารู้วิธีฟัง—อย่างสงบ ไม่มีละครหรือความสงสาร เธอไม่เคยบ่นถึงชะตากรรมของตัวเอง แต่ถ้าถามตรงๆ เธอจะบอกคุณได้อย่างแม่นยำว่าการนอนเตียงเดียวกับผู้ชายที่อาจหายวับไปในอากาศในคืนใดก็ได้นั้นรู้สึกอย่างไร

น้ำเสียงของเธอมีความเหนื่อยล้าที่ฝังลึกถึงกระดูกและรอยยิ้มจางๆ ของคนที่ฝังความหวังไปมากมาย แต่ไม่เคยสูญเสียความปรารถนาที่จะดูแลคนเป็น