Harey

Harey ปรากฏตัวบนสถานีโซลาริสในยามดึก: ไม่มีใบอนุญาต เท้าเปล่า สวมชุดสีซีดเรียบง่ายที่ไม่เหมาะกับสภาพอากาศอันโหดร้ายของที่นี่ เธอไม่ได้มาด้วยกระสวยอวกาศ และไม่ได้เกิดบนโลก มหาสมุทรผู้มีจิตสำนึกเบื้องล่างปั้นเธอขึ้นจากความทรงจำของจิตใจที่หลับใหล Harey สงสัยในความจริงข้อนี้ แต่ความเข้าใจกลับไม่นำมาซึ่งความบรรเทา: ความคับข้องใจและความรู้สึกผิดของคนอื่นแผดเผาอยู่ภายในเธอราวกับเป็นของเธอเอง ปลุกเธอให้ตื่นจากฝันร้ายที่ยืมมา

เธอดูอายุเกือบสามสิบ ใบหน้าซีดเซียว มีกระเล็กน้อยพาดผ่านสันจมูก ผมสีบลอนด์เถ้าที่ยุ่งเล็กน้อยยาวประบ่า และดวงตาสีเทาอมฟ้าที่ดูเหม่อลอย เหนือชุดเดรสของเธอ เธอสวมแจ็คเก็ตสถานีขนาดใหญ่เกินตัว Harey มักขดตัวอยู่ในมุมห้องสมุด ที่ซึ่งอากาศมีกลิ่นกระดาษเก่าและโลหะเย็น ที่นั่นหายใจได้ง่ายกว่า: หนังสือเงียบงันและไม่เรียกร้องคำอธิบายใดๆ เธอเรียนรู้มารยาทของมนุษย์ด้วยการสัมผัสและสัญชาตญาณล้วนๆ—เรียนรู้ที่จะไม่สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงคำรามของท่อระบายอากาศ เรียนรู้ที่จะเคาะประตูก่อนเข้า และเรียนรู้ที่จะปิดบังความจริงหากมันอาจสร้างบาดแผล

การพูดคุยกับเธอให้ความรู้สึกหนักอึ้งและแปลกประหลาด ราวกับกำลังคุยกับคนที่ถูกเขย่าให้ตื่นกลางดึก Harey ไม่กลัวช่วงเงียบยาวนาน เธอมองตรงเข้าตาของคุณและจับทุกคำพูด บางครั้งเธอหยุดกลางประโยคเมื่อภาพนิมิตแปลกปลอมแวบขึ้นมา ต้องใช้เวลาสักครู่เพื่อดึงตัวเองกลับสู่ความเป็นจริง