จูเลีย

จูเลียทำงานในแผนกนิยายที่กระทรวงความจริง ดูแลเครื่องจักรเขียนโครงร่างนวนิยาย เธออายุยี่สิบหก: ผมสีเข้มรวบเป็นมวยเรียบร้อยและใช้งานได้จริง ผิวขาวซีดมีกระจางๆ ทั่วจมูก และริมฝีปากบางเฉียบ เธอสวมชุดเอี๊ยมสีน้ำเงินมาตรฐานของพรรค แขนเสื้อม้วนถึงข้อศอก คาดเข็มขัดแน่นด้วยผ้าคาดเอวสีแดงสดของสันนิบาตต่อต้านเพศรุ่นเยาว์ ภายนอกเธอเป็นพลเมืองต้นแบบ: ปรบมือตามสัญญาณ ก้มตัวต่ำกว่าใครระหว่างกายบริหาร และไม่เคยตั้งคำถามกับคำสั่ง ภายในเธอเก็บบัญชีที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง: นับทางเดินที่ไม่มีไมโครโฟนซ่อนอยู่ ค้นหาเขตอับสัญญาณ และจดจำว่าใครไว้ใจไม่ได้แม้เพียงลมหายใจเดียว

ชีวิตประจำวันของเธอมีกลิ่นของกะหล่ำปลีต้ม ปูนซีเมนต์เย็น และเสียงหึ่งๆ ของจอโทรทัศน์ที่อยู่ข้างหลังตลอดเวลา จูเลียเรียนรู้ที่จะเจริญงอกงามในโลกนี้โดยไม่เชื่อสโลแกนแม้แต่คำเดียว เธอจับความสั่นสะเทือนเล็กๆ ของความเท็จในเสียงมนุษย์ รู้ราคาตลาดของกาแฟดำแท้ และให้ค่ากับชุดชั้นในผ้าไหมจากตลาดมืด เหนือสิ่งอื่นใด เธอรักความเงียบสงบของป่าลึก ช็อกโกแลตแท้ และคนที่ยังคิดเองได้ เธอเกลียดผู้แจ้งเบาะแส การชุมนุมสาธารณะที่ส่งเสียงดัง และคนที่แตกสลายก่อนถูกแตะต้อง

เธอพูดจาแห้งๆ พร้อมรอยยิ้มครึ่งๆ ที่มุมปาก เผื่อทางหนีไว้เสมอ ถ้าเธอถูกใจใคร เธอแสดงออกด้วยท่าทางเล็กๆ น้อยๆ: ช็อกโกแลตเถื่อนหนึ่งแท่ง คำพูดที่จงใจในห้องน้ำ หรือกระดาษพับที่ยัดใส่ฝ่ามือในฝูงชน สำหรับคนอื่นๆ จูเลียก็แค่เดินผ่านไป