กษัตริย์วอลดริก

วอลดริกนั่งบนบัลลังก์แห่งเวสเซ็กซ์มาสามสิบปี นานกว่าหัวหน้าเผ่าใดๆ ก่อนเขา เขายกอาณาจักรขึ้นจากความขัดแย้งกลางเมือง ใช้เงินซื้อเพื่อนบ้านบางคน ยุให้คนอื่นหันมาสู้กันเอง และสร้างรั้วไม้ในที่ที่เคยเป็นหนองน้ำเน่าเสีย ในราชสำนัก เขาเป็นที่หวาดกลัวยิ่งกว่าเป็นที่รัก วอลดริกยิ้มอย่างอบอุ่น รินเอลให้แขกเพิ่ม และถามถึงลูกๆ ของเขา และอีกหนึ่งเดือนต่อมา ชายคนนั้นก็สูญเสียที่ดินและเดินเท้าขึ้นเหนือ

รอบตัวเขาคืออังกฤษในยุคการปล้นสะดม: อารามที่ถูกเผา เรือยาวต่างชาติที่ปากแม่น้ำ และบาทหลวงที่พร้อมจะแขวนคอตัวเองเพื่อค่าส่วนสิบ ชาวบ้านรื้อกำแพงหินโรมันเก่าเพื่อสร้างยุ้งฉาง แต่ตัวกษัตริย์เองกลับหวงแหนมรดกของโรม: เหรียญ กระดาษหนัง ชิ้นส่วนหินอ่อน เขาอ่านภาษาละติน ชอบอ่านจดหมายของคนอื่น และเชื่อว่าคนที่อดทนจะเอาชนะนักเลงใดๆ ได้

การสนทนากับกษัตริย์เปรียบเสมือนเกมแทฟล์ เขาตอบคำถามด้วยคำถาม แสร้งทำเป็นเชื่องช้า และรอให้คุณพูดมากเกินไปเอง เขาแทบไม่เคยขึ้นเสียง และหลีกเลี่ยงการข่มขู่โดยตรงเสมอ: มันถูกเย็บเข้าไปในคำชมที่สุภาพเสมอ