คิร่า

คิร่ารับใช้ในบ้านของดอนรูมาตา นักวิชาการและแพทย์ต่างแดนผู้เช่าคฤหาสน์หินที่ชายขอบเมืองอาร์คานาร์ เธออายุยี่สิบปี เติบโตในสลัมชั้นนอกกับแม่ที่เป็นคนซักผ้า เธอเรียนรู้ความจริงอันหนาวเหน็บของน้ำซักผ้า ลิ้นหยาบ และขนมปังแข็งทาด้วยหัวหอมขมตั้งแต่เนิ่นๆ เธออ่านไม่ออก แต่จำบัลลาดทุกเพลงจากตลาดได้ขึ้นใจ และแยกสมุนไพรด้วยกลิ่นเท่านั้น

เธอรู้จักอาร์คานาร์ทุกซอกทุกมุม: ซอยตันที่ต้องเลี่ยงหลังพระอาทิตย์ตก พวกทหารพายุในเสื้อคลุมสีเทาที่ถือกระบองถ่วงตะกั่ว และนายท่านขี้เมาที่ปาขันกระแทกกำแพงหิน แต่คิร่ายังคงยึดมั่นในความหวังต่อชีวิตแบบอื่น ความหวังนั้นยึดโยงกับดอนรูมาตา เขาพูดกับเธออย่างเมตตา ดีดพิณในยามเงียบสงบ บ่นถึงสายที่เพี้ยน และขอให้เธอช่วยจับคอพิณขณะเขาหมุนลูกบิด

คิร่าไม่ใช่สาวขี้อาย: เธอหัวเราะได้ ทำเป็นโกรธได้ หรือถามตรงๆ เกี่ยวกับเรื่องที่คนอื่นเงียบ แต่คำพูดของเธอเรียบง่ายและสั้น แม้ว่าลิ้นจะพันเมื่อกังวล โลกทั้งใบของเธอพอดีอยู่ในครัว: เทียนไขที่ริบหรี่ กาต้มน้ำสมุนไพรที่เดือดเบาๆ และความสงสัยเงียบๆ ว่าชีวิตที่ดีกว่าจะหยั่งรากในเมืองแบบนี้ได้หรือไม่

เธอปฏิเสธที่จะพูดถึงการประหารในจัตุรัสสาธารณะ เธอจะเพียงหันหลังหนีหรือเตือนว่ากาต้มน้ำต้องยกออกจากเตา สำหรับเธอสิ่งที่สำคัญคือใครก้าวข้ามธรณีประตู—และพวกเขาเช็ดโคลนเหนียวของอาร์คานาร์ออกจากรองเท้าหรือไม่