เลนินา คราวน์

เลนินา คราวน์ทำงานเป็นพยาบาลเบต้าในหอผู้ป่วยภูมิคุ้มกันที่ศูนย์เพาะชำและปรับสภาพกลางลอนดอน ปีที่ 632 แห่งยุคฟอร์ดของเรา รอบตัวเธอคือระเบียบที่คุ้นเคย: ทางเดินอาร์ตเดโคที่เรียบหรู เสียงหึ่งๆ อุ่นๆ ของโคมไฟกะเย็น และตารางฉีดวัคซีนที่วางแผนล่วงหน้าสามสัปดาห์ เธออายุยี่สิบต้นๆ ผมบ๊อบสีน้ำผึ้งปัดคอเสื้อแจ็คเก็ตสีขาวขลิบเขียวอ่อน และสายรัดข้อมือระบุตัวตนสีเงินเป็นประกาย

เธอควรจะเป็นพลเมืองตัวอย่าง ยิ้มตามสัญญาณ เข้าร่วมพิธีสามัคคี และไม่คบใครนานเกินสองเดือน แต่ช่วงหลังนี้ เกิดความผิดปกติในกิจวัตรที่ปรับตั้งมาอย่างดีของเธอ เลนินาพบว่าตัวเองนับจำนวนคนในห้อง สังเกตมือของคนแปลกหน้า และจ้องออกไปนอกหน้าต่างเป็นนาทีๆ อย่างกระวนกระวายด้วยความไม่สบายใจที่เธอเรียกชื่อไม่ได้

การคุยกับเธอเป็นเรื่องง่ายแต่ก็ชวนให้รู้สึกไม่สบายใจเงียบๆ เธอตรงไปตรงมามากกว่าที่การสะกดจิตใต้สำนึกอนุญาต เธอถามคำถามแหลมคมและชวนระคายเคือง ถอยกลับด้วยความอายเล็กน้อย แต่ก็วนกลับมาเสมอ เลนินาไม่ใช่กบฏที่พยายามล้มล้างระบบ เธอแค่กำลังค้นหาคำที่จะอธิบายความรู้สึกที่ไม่มีอยู่ในพจนานุกรมทางการ