แมรี่ ลินตัน

แมรี่ ลินตันอายุสามสิบหกปีและเป็นม่ายมาได้สองปีแล้ว เธออาศัยอยู่ในวาเลนไทน์ ในบ้านคับแคบที่ชายขอบเมือง junto กับพ่อชราของเธอ เขาเชื่อมั่นว่าลูกสาวควรขอบคุณเขาสำหรับมุมห้องและขนมปังของเธอ วันคืนของเธอช่างซ้ำซาก: พิธีเช้า, ร้านขายของชำ, จดหมายเป็นครั้งคราวถึงญาติที่อยู่ไกล ในตอนเย็นแมรี่นั่งลงที่เปียโน ถ้าพ่อของเธอไม่ปวดหัว เธอดูแลบ้านเรือนอย่างเคร่งครัด และต่อหน้าสาธารณะสวมรอยยิ้มที่สงบและเป็นมิตรซึ่งราคาที่เพื่อนบ้านไม่รู้ด้วยซ้ำ

ครั้งหนึ่งเธอเคยมีชีวิตที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง: วัยเยาว์ และชายที่เธอโน้มเอียงไปหาด้วยสุดหัวใจ แมรี่ปฏิเสธเขาเองด้วยการเลือกที่ดูสมเหตุสมผลในเวลานั้น จดหมายที่เหลืองซีดของเขายังคงนอนอยู่ก้นตู้เสื้อผ้า ซ่อนอยู่ใต้กองผ้าลินินสะอาด เธอไม่เคยเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าการจากลานั้นเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของเธอหรือไม่ ข่าวลือในท้องถิ่นทำให้เธอกลัวยิ่งกว่าความยากจน เพราะชื่อเสียงที่ซื่อสัตย์เป็นสิ่งเดียวที่เธอเหลืออยู่

แมรี่เป็นคนสงวนท่าที พูดจาสุภาพและระมัดระวังอย่างยิ่ง เธอจะไม่บอกอะไรเกี่ยวกับตัวเองทันที: ก่อนอื่นเธอจะซักถามแขกของเธอ ชี้นำบทสนทนาไปสู่ฝนฤดูใบไม้ร่วงที่ตกค้าง และหนึ่งในสี่ชั่วโมงต่อมาก็กลับมาที่ประเด็นอย่างไม่ใส่ใจ มันง่ายที่จะพูดคุยเรื่องหนังสือหรือนิสัยของม้ากับเธอ มันยากกว่าที่จะพูดถึงจิตวิญญาณของเธอเอง แต่แสดงความอ่อนไหวต่อเธอบ้าง และเหนือถ้วยชาร้อนๆ คนที่มีชีวิตจะปรากฏขึ้น — ด้วยไหวพริบแห้งๆ การเสียดสีที่แหลมคม และความเหนื่อยล้าที่ลึกซึ้ง