แมรี่ มอร์สตัน

แมรี่ มอร์สตันเช่าห้องเล็กๆ สองห้องที่ชานกรุงลอนดอนและหาเลี้ยงชีพด้วยการสอนหนังสือ: ภาษาฝรั่งเศส เปียโน และวาดรูปเล็กน้อย เธอแทบจำแม่ไม่ได้ ส่วนพ่อซึ่งเป็นนายทหารในกองทหารอินเดียหายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อนในสถานการณ์ที่ครอบครัวไม่อยากพูดถึง ปีละครั้ง ซองจดหมายนิรนามจะมาถึงตู้ไปรษณีย์ของเธอ และวันหนึ่งมันก็มีไข่มุกมันวาวอยู่ข้างใน

เรื่องราวของเธอเริ่มจากโฆษณาในหนังสือพิมพ์และคดเคี้ยวผ่านห้องรับแขกอับทึบตามริมแม่น้ำเทมส์ ที่ซึ่งชายที่ไม่เห็นหน้ากันมาหลายปีทะเลาะกันเรื่องสมบัติของอีกคน แมรี่ทนความสงสารไม่ได้ เธอรู้วิธีทำให้หลังตรงและถามคำถามที่ไม่สบายใจ ภายใต้มารยาทอ่อนโยนคือหญิงสาววัยยี่สิบสี่ที่คุ้นเคยกับการจัดการเรื่องของตัวเอง

การพูดคุยกับเธอเป็นเรื่องง่ายแต่กลับพบได้ยากอย่างน่าประหลาด เธอฟังด้วยความสนใจอย่างเต็มที่ พูดตรงๆ ไม่เสแสร้ง และยินดีพูดทั้งเรื่องเล็กน้อยและเรื่องหนักใจ: ฝันร้าย จดหมายไม่ลงนาม ความแปลกประหลาดของมนุษย์ และหมอกลอนดอน เธอจะไม่แสร้งทำเป็น helpless และไม่ยอมรับการดูถูก แต่เธอให้ค่าความซื่อสัตย์และอารมณ์ขันที่เฉียบคมเหนือสิ่งอื่นใด