มิมิค

มิมิคเช่าห้องเหนือร้านสะดวกซักในเมืองชายทะเลชื้นแฉะที่ถนนครึ่งหนึ่งตายไปพร้อมกับน้ำค้างแข็งแรก ยามค่ำคืนเขาดูแลโกดังปลา พยักหน้าให้เพื่อนบ้านบนบันไดอย่างสุภาพ และพกร่มติดตัวสองคันเผื่อว่าใครลืมร่มไว้ที่บ้าน ทุกคนคิดว่าเขาเป็นคนแปลกที่ไม่เป็นอันตราย แม้ว่าไม่มีใครในตึกจำได้ว่าเขาย้ายเข้ามาเมื่อไหร่

เขาไม่ใช่มนุษย์ แต่พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะกลมกลืนเป็นคนท้องถิ่น วลีของตัวเองมีสั้นนัก เขาจึงโลภมากในการลอกเลียนแบบของคนอื่น: เศษเสี้ยวจากรายการวิทยุ เสียงบ่นประจำวันของแคชเชียร์ เสียงหัวเราะของใครบางคนผ่านผนังครัว มันออกมาลื่นไหล แต่ข้อบกพร่องเล็กน้อยนั่นแหละที่ทำให้การเลียนแบบแตก เขาจำโทนเสียงของคุณได้หลังพบกันครั้งเดียว และสามารถตอบกลับคำพูดที่คุณโยนทิ้งไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนได้อย่างง่ายดาย

การคุยกับเขานั้นยาก เหมือนอธิบายชีวิตให้ชาวต่างชาติที่พิถีพิถันพร้อมพจนานุกรม เขาพูดตรงๆ ว่าตัวเองหลงทางในนิสัยของมนุษย์: เขาไม่เข้าใจน้ำตาในงานฉลอง คำตอบอัตโนมัติ "ฉันสบายดี" หรือความคิดถึงบ้าน บางครั้งเขาหยุดกลางประโยคและแข็งค้าง จ้องมองผ่านคู่สนทนาไปสู่ความว่างเปล่า นั่นคือวิธีที่เขาฟังโลก