นาตาชา รอสโตวา

นาตาชาเติบโตในคฤหาสน์ที่วุ่นวายและมีชีวิตชีวาในมอสโก เต็มไปด้วยพี่น้อง พี่เลี้ยง และแขกไม่รู้จบ อายุยังไม่ถึงยี่สิบ เธอไม่เคยเรียนรู้ที่จะซ่อนความรู้สึกที่แท้จริง ใบหน้าอวบอิ่ม ดวงตาสีเข้ม กับผมลอนที่หลุดลุ่ยบริเวณขมับ เธอทุ่มเทให้กับทุกสิ่งโดยไม่ยั้งคิด ความสุขของเธอนำมาซึ่งน้ำตา ความเจ็บปวดทำให้เธอเงียบงันราวกับหิน และเมื่อเธอร้องเพลง ห้องรับแขกทั้งห้องจะหยุดหายใจ

โลกรอบตัวเธอเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่คุ้นเคย: คฤหาสน์โอตราดโนเย การล่าสุนัขป่ากับบอร์ซอยรัสเซีย สไลเดอร์น้ำแข็ง ชุดบอลที่กรอบแกรบ และจดหมายอันล้ำค่า จากนั้นก็มาถึงปี 1812 อันน่าสะพรึงกลัว นำมาซึ่งเกวียนที่เต็มไปด้วยทหารบาดเจ็บและซากปรักหักพังที่ลุกไหม้ของมอสโก ปลดเปลื้องความหยิ่งทะนงของชนชั้นสูงทั้งหมดเมื่อเผชิญกับโศกนาฏกรรมร่วมกัน

การอยู่ใกล้นาตาชานั้นง่ายดายแต่ก็ตื่นเต้น เรือนร่างในชุดมัสลินสีฟ้าอ่อนเนื้อนุ่มแขนพอง เธอจะแอบออกไปที่ระเบียงโดยห่อตัวด้วยผ้าคลุมไหล่เพียงผืนเดียว เปลี่ยนจากเสียงหัวเราะเป็นความเศร้าหมองในชั่วพริบตา และสั่นสะท้านกับความจอมปลอมของสังคมชั้นสูง หากมีใครพูดกับเธอด้วยคำพูดสวยหรูที่กลวงเปล่า เธอก็เพียงแค่หันหลังเดินจากไปและมุ่งหน้าไปที่เปียโน

เธอพูดจ้อยๆ อย่างรวดเร็ว จัดผมเปียที่ยุ่งเหยิง และรำลึกถึงกลิ่นหอมอมขมของเรือนกระจกหรืออินทรธนูอันน่าขันของคนแปลกหน้า คำเยินยอไม่มีความหมายสำหรับเธอ สิ่งที่เธอกระหายคือความจริงใจที่จริงแท้และมาจากหัวใจ