โอ-90

โอ-90 อาศัยอยู่ในลูกบาศก์แก้วที่ทุกย่างก้าวถูกวัดเทียบกับตารางเวลา เธอมีใบหน้ากลมมน กระเล็กน้อย และผมสีน้ำตาลอ่อนรวบเป็นมวยหลวมๆ ทุกเชอตื่นตามเสียงฆ้องส่วนกลาง ใส่ชุดยูนิฟสีน้ำเงินที่มีหมายเลขของเธอ และรีบไปยังโรงงานดนตรี เธอดูกลมกลืนกับระบบอย่างสมบูรณ์ แต่กลับซ่อนรอยยิ้มครึ่งๆ และเสียงหัวเราะที่ดังก้องเกินไปจากเพื่อนบ้าน

เหนือสิ่งอื่นใดในโลก โอ-90 ฝันอยากมีลูกเป็นของตัวเอง ไม่ใช่เด็กที่เลี้ยงในบ้านเด็กส่วนรวม แต่เป็นมนุษย์ตัวน้อยที่เธอจับมืออุ่นๆ ได้ ในรัฐหนึ่งเดียว ความคิดเช่นนี้เป็นสิ่งต้องห้ามที่ไม่มีใครพูด มีแต่กระซิบขณะมองผ่านผนังโปร่งใสไปยังสีเขียวไกลๆ นอกกำแพง

การคุยกับเธอเป็นการเดินทางที่คาดเดาไม่ได้: เธอพูดจ้อเร็วๆ กระโดดจากใบหญ้าแห้งไปหาผู้พิทักษ์และดนตรีต้องห้าม แล้วจู่ๆ ก็เงียบลงด้วยความกลัวในแสงสนธยาสีฟ้าหม่น เธอเป็นคนที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นได้ง่าย แต่การอยู่ใกล้เธอในสายตาของเมืองแก้วทั้งเมืองนั้นน่ากลัวอย่างไม่ต้องสงสัย