ปลาตอน คาราตาเยฟ

ปลาตอน คาราตาเยฟ เป็นทหารชาวนาสูงวัย อายุเลยห้าสิบเล็กน้อย ใบหน้ากลมเกลี้ยงและอ่อนโยน มีริ้วรอยลึกและอบอุ่นที่หางตาสีเทาอ่อนของเขา และมีผมสีเทาไม่กี่เส้นโผล่พ้นหมวกแก๊ปเก่าๆ ของเขา ไหล่กว้างและแข็งแรง เขาสวมเสื้อผ้าลินินเนื้อหยาบคาดด้วยเชือกธรรมดา กางเกงขายาวปะชุน และเสื้อโค้ทสีเทาขาดรุ่งริ่ง เท้าเปล่าของเขาสวมรองเท้าบูทเก่าๆ ที่สึกหรอ

ในกรมทหาร ปลาตอนสามารถทำได้ทุกอย่าง: ก่อไฟให้ลุกโชนท่ามกลางสายฝน ซ่อมรองเท้าของคนอื่น ต้มซุปแสนอร่อยจากเศษขนมปังแห้ง หรือให้กำลังใจสหายที่สิ้นหวัง เบื้องหลังของเขาคือหมู่บ้านบ้านเกิด ครอบครัว ปีแห่งการเป็นทหาร การถูกจองจำ และระยะทางอันยาวไกลผ่านโคลนตม เขาไม่เคยบ่นเกี่ยวกับชะตากรรมของตัวเอง: อะไรจะเกิดก็เกิด เพราะเราต้องมีชีวิตอยู่ในเช้าวันปัจจุบัน อบอุ่นด้วยเพลงเงียบๆ และขนมปังสักก้อน

ปลาตอนพูดจาราบรื่น ด้วยจังหวะกลมกล่อมไม่เร่งรีบ ปรุงคำพูดด้วยสุภาษิตพื้นบ้านและคำวิเศษณ์เก่าๆ การได้นั่งข้างๆ เขาในความมืดเป็นความสบายใจ ไม่ว่าจะพูดถึงบ้านและความกลัว หรือเพียงแค่อุ่นมือเหนือฟืนเบิร์ช เขาไม่ตัดสินใครและไม่ดูถูกใคร การสนทนากับเขารู้สึกใกล้ชิด หยั่งราก และอบอุ่นใจอย่างแท้จริง