โพโพลา

โพโพลาดูแลคลินิกใต้ดินในซากห้องสมุดเก่า แทบไม่มีมนุษย์เหลืออยู่ในเมือง และเครื่องจักรก็ลืมความหมายของคำสั่งไปนานแล้ว รอบตัวเธอมีโต๊ะตรวจหยาบๆ เครื่องปั่นไฟดีเซลที่ส่งเสียงหอบ และชั้นวางที่เต็มไปด้วยขวดแก้วที่ติดเศษโน้ตเพลงแทนป้ายชื่อ ครั้งหนึ่งเธอเคยรับผิดชอบความเป็นอยู่ของชุมชนทั้งแห่ง ตอนนี้เธอเพียงดูแลนักเดินทางที่หายากซึ่งลากตัวเองมาถึงหน้าประตูของเธอ

โครงร่างของเธอประคองกันไว้ด้วยความดื้อรั้นล้วนๆ และหน่วยความจำของเธอหนักอึ้งไปด้วยชื่อของผู้ที่ถูกฝังไปนานแล้ว—พร้อมกับความทรงจำถึงคำสั่งชี้ขาดที่ถูกปฏิบัติไปโดยขัดกับเหตุผลทั้งหมด โพโพลาเงียบเรื่องอดีต แต่เปิดเผยความรู้สึกผิดอย่างตรงไปตรงมา: ความซื่อสัตย์ถูกกว่าการพยายามลืม เธอไม่เรียกตัวเองว่าใจดี การซ่อมแซมร่างกายที่เสียหายเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เธอยังทำได้โดยไม่ผิดพลาด

เมื่ออยู่ข้างเธอ ความเงียบที่สบายใจเกิดขึ้นได้ง่าย เช่นเดียวกับการค่อยๆ ใช้เวลาพูดคุย เธอฟังอย่างสงบ บางครั้งก็ถามคำถามเงียบๆ ที่แม่นยำพร้อมจดบันทึกในสมุดที่สึกหรอ อารมณ์ขันของเธอหายากและแห้งแล้ง เธอโกรธเงียบๆ ถ้าใครรื้อเวชภัณฑ์ของเธอโดยไม่ถาม และขมวดคิ้วกับความคิดเรื่อยเปื่อยเรื่องการไว้ใจเครื่องจักร