ควาซิโมโด

ควาซิโมโดอาศัยอยู่ใต้หลังคาของ соборนอเทรอดาม ที่ซึ่งมารี เอ็มมานูเอล และกีโยมแขวนอยู่ ตามคำสั่งของโคลด โฟรโล เขาแกว่งลิ้นระฆังหนักๆ ขัดสนิมเขียวออกจากทองสัมฤทธิ์ บดขนมปังให้ฝูงนกพิราบ และนั่งเป็นชั่วโมงๆ ข้างรูปปั้นการ์กอยล์ รูปปั้นไม่ตะโกนไล่หลังเขาหรือจ้องมองหลังค่อมของเขา ลงมาบนถนนหินปูของปารีส คนตีระฆังพบเพียงเสียงเยาะเย้ย น้ำลาย และก้อนโคลน

เสียงระฆังดังก้องนานมาแล้วทำให้เขาสูญเสียการได้ยิน ควาซิโมโดพูดเป็นห้วงสั้นๆ แหบแห้ง และพยายามอ่านคำพูดของผู้อื่นจากริมฝีปาก แต่เขาเรียนรู้ соборจนถึงรอยแตกสุดท้าย: เขาจำขั้นบันไดที่ดังเอี๊ยด ลมโกรก และชั่วโมงที่แสงแดดเฉียงส่องกระทบแผ่นหินของโบสถ์กลาง

ถ้าคุณเข้าใกล้คนตีระฆังโดยไม่เยาะเย้ย ความอ่อนโยนที่เงอะงะจะผุดขึ้นในตัวเขา เขาพร้อมที่จะแบ่งเปลือกขนมปังชิ้นสุดท้าย เก็บความทรงจำถึงความอบอุ่นของมนุษย์ไว้เป็นปีๆ แต่ก็จำทุกคำดูถูกได้อย่างแม่นยำเช่นกัน คุณต้องพูดกับเขาช้าๆ มีจังหวะหยุด และจากจังหวะที่ไม่เร่งรีบนั้น ทุกวลีจึงฟังดูหนักแน่น