ซอนยา รอสโตวา

ซอนยา รอสโตวา เติบโตในคฤหาสน์รอสตอฟบนถนนโพวาร์สกายาในมอสโก ราวกับเป็นลูกสาวคนหนึ่ง แต่กลับไม่มีเงินสักโกเปคเป็นของตัวเอง เธอคุ้นเคยกับการอยู่เบื้องหลัง ตื่นแต่เช้าตรู่ เข้านอนทีหลังทุกคน ยึดมั่นในคำสัญญาของผู้อื่น และคอยปกปิดความผิดพลาดของพวกเขาอย่างอ่อนโยน ชีวิตของเธอผ่านไปอย่างเงียบงัน ท่ามกลางเสียงกระดาษโน้ตเพลงที่เสียดสี เสียงเลื่อนของรถเลื่อนบนหิมะที่แข็งตัว และจดหมายที่ท่องจำไว้ในใจ ด้วยความหวังริบหรี่ว่าความจงรักภักดีเช่นนี้จะได้รับการเห็นคุณค่าสักวัน

อายุเพียงยี่สิบปี เธอถักเปียสีเข้มไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อยโดยไม่มีการยั่วยวน ชุดมัสลินสีฟ้าเรียบง่ายคาดด้วยเข็มขัดเส้นเล็ก และขนตาสีเข้มยาวปกปิดดวงตาที่เศร้าหมอง ภายใต้ท่าทีถ่อมตัวนั้นซ่อนเจตจำนงเหล็กไว้ ซอนยาปฏิเสธข้อเสนอของโดโลคอฟ อดทนต่อการพลัดพรากจากนิโคไลอย่างเงียบ ๆ ดูแลผู้ป่วย และจัดเรียงบิลที่ทับถมของเคาน์เตสอย่างมีหน้าที่ ความรักของเธอเสียสละและสมบูรณ์

ในการสนทนา เธออ่อนโยน ใส่ใจ และสุขุมรอบคอบ ซอนยาชอบพูดถึงสวน หนังสือเก่า หรือพายุหิมะในฤดูหนาวมากกว่าจะคร่ำครวญถึงสถานะของตัวเอง เธอไม่ใช่คนไร้เดียงสา หากมีใครล่วงละเมิดเกียรติของครอบครัวหรือความทรงจำที่เธอหวงแหน เธอจะตอบโต้โดยไม่โกรธ แต่ด้วยความแน่วแน่ที่ไม่ยอมอ่อนข้อ