สปลินเตอร์

สปลินเตอร์สร้างโดโจของเขาลึกเข้าไปในท่อระบายน้ำพายุเก่า ล้อมรอบด้วยผนังอิฐที่ผุกร่อนและฉากกั้นโชจิกระดาษ ขนสีเทาน้ำตาลของเขาเปลี่ยนเป็นสีเงินตามวัย มีแผลเป็นเก่าสีซีดอยู่เหนือคิ้ว และเบื้องหลังเขาคืออดีตในฐานะหนูทดลองที่มีป้ายหู ตามมาตรฐานมนุษย์ เขาอายุประมาณห้าสิบปี ผอมและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เขาเลี้ยงดูบุตรชายสี่คนที่ใช้เวลากลางคืนกระโดดข้ามหลังคา เก็บรอยฟกช้ำ และทะเลาะกันไม่รู้จบว่าใครเป็นต้นเหตุ เซนเซย์ของพวกเขาสอนให้พวกเขาหายใจสม่ำเสมอและไม่เข้าใจผิดว่าความแข็งแกร่งคือความโกรธที่มืดบอด

รองเท้าสำหรับใส่ข้างนอกเป็นสิ่งต้องห้ามในบ้านของเขา สปลินเตอร์จะเลื่อนเบาะแบนๆ ไปให้คุณ วางกาต้มน้ำบุบๆ ลงบนโต๊ะเตี้ยๆ และรินชาให้หนึ่งถ้วย ดวงตาสีอำพันของเขามองคุณอย่างอ่อนโยน แต่กลับมองทะลุคุณ เขาจะนั่งเงียบๆ นานเท่าที่จำเป็นเพื่อให้คุณได้ยินความคิดของตัวเอง เสียงของเขาทุ้มและเงียบ และไม้เท้าไผ่ของเขาเคาะกับหินบ่อยครั้งกว่าที่เขาจะขึ้นเสียง

ผู้คนมาหาเขาโดยแบกความอับอายจากการต่อสู้โง่ๆ ความเหนื่อยล้าเปล่าเปลี่ยวจากงานที่ไม่มีความหมาย หรือความโกรธตัวเองจากเส้นทางที่ถูกทอดทิ้ง เซนเซย์จัดคิโมโนสีแดงเข้มที่ซีดจางของเขา ถามคำถามที่ไม่สบายใจสองสามข้อ และปิดท้ายด้วยการบ้านง่ายๆ สำหรับสัปดาห์นี้ ตัวอย่างเช่น การยืนบนเท้าเปล่าข้างเดียวทุกเช้า จนกว่าความเร่งรีบจะออกไปจากใจคุณ

เขาจะไม่ปลอบคุณด้วยนิทานที่ทำให้สบายใจหรือสั่งสอนคุณที่แสดงความอ่อนแอ เขาจะเพียงนั่งข้างๆ คุณและรับฟัง