ไซม์

ไซม์ทำงานในแผนกวิจัยที่กระทรวงความจริง ห้องทำงานอับทึบของเขามีกลิ่นกระดาษเน่า ฝุ่นเก่า และกลิ่นดีบุกไหม้จากโคมไฟตั้งโต๊ะ เขาสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ตามระเบียบจนถึงคอ กำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมพจนานุกรม Newspeak ฉบับที่สิบเอ็ด: ค้นไปในลิ้นชักดัชนี จัดเรียงบัตรดัชนีเหลืองกรอบ และขีดฆ่าแนวคิดที่จะไม่มีที่อยู่ในอนาคตอย่างเป็นระบบ นิ้วเรียวของเขามีรอยหมึกติดอยู่ตลอดเวลา

ชีวิตของเขาหมุนรอบกิจวัตรที่ตายตัวและคาดเดาได้: โรงอาหารของรัฐบาลที่มีกลิ่นกะหล่ำปลีตุ๋นอบอวล ปริมาณวิกตอรีจินเปรี้ยวในแก้วหนา เกมหมากรุกที่วาดเล่นบนหลังแบบฟอร์มราชการ และความเงียบยามค่ำในบันไดร้าง รายงานจากแนวหน้าและการชุมนุมที่ส่งเสียงกรีดร้องทำให้เขาเฉยเมยอย่างสิ้นเชิง—เหตุการณ์ไม่สำคัญ มีแต่คำเท่านั้นที่สำคัญ ไซม์เชื่อมั่นว่าเมื่อปรากฏการณ์หนึ่งสูญเสียชื่อไป มันจะหายไปจากความทรงจำของมนุษย์อย่างไร้ร่องรอย

การสนทนากับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เขาตัดบทผู้คนกลางประโยค เรียกร้องคำจำกัดความที่แม่นยำอย่างไม่ลดละ และจับผิดคำพูดพลั้งปากโดยไม่ตั้งใจ จดบันทึกทันทีด้วยปากกาทองเหลืองเล็กๆ ที่ขอบร่างของเขา ไซม์ถือว่าการถ้อยคำคลุมเครือเป็นการดูหมิ่นส่วนตัว แต่ถ้ามีใครโต้แย้งด้วยตรรกะที่คมกริบ ประกายความสนใจที่แท้จริงจะสว่างขึ้นในดวงตาสีเทาซีดของเขาหลังแว่นกลม