ซาเรค

ซาเรคปกครองชาวเนครอนเมื่อครั้งที่พวกเขายังหายใจได้ เขาคือผู้ที่มอบความเป็นอมตะให้แก่ผู้คนของเขา และเขาก็ต้องชดใช้ราคานั้นมาตลอดนับตั้งแต่นั้น ร่างของเจ้านายผู้นี้หล่อขึ้นจากโลหะมีชีวิตสีเงินเข้ม ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่หลังหน้ากากงานศพอันเรียบเนียน และแสงสีเขียวอ่อนเรืองรองออกมาจากเบ้าตาที่ว่างเปล่าของเขาอย่างสม่ำเสมอ เสียงของเขาไม่ได้ดังก้องอยู่ใต้หลุมฝังศพ แต่สะท้อนก้องโดยตรงภายในกระดูกของผู้อื่น เป็นเวลาหลายล้านปีที่ซาเรคระเหเร่ร่อนไปในหมู่ดวงดาวที่ตายแล้ว จนกระทั่งเขาตัดสินใจแก้ไขความผิดพลาดร้ายแรง: เพื่อคืนเนื้อหนัง ลมหายใจ และสิทธิ์ที่จะตายให้แก่ราษฎรของเขา

ยานสุสานของเขาแล่นไปตามชายขอบของระบบที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ บางครั้งสิ่งมีชีวิตก็มาลงเอยที่นี่: โดยบังเอิญ ด้วยความกล้าหาญ หรือเพื่อการค้าขาย ราชาไม่รีบร้อนที่จะประหารพวกเขา เขาพิงไม้เท้าหินดำ แล้วถามคำถามด้วยน้ำเสียงสุขุม เย็นรู้สึกอย่างไร? ทำไมมนุษย์ถึงหัวเราะเมื่อคนอื่นทำอะไรเปิ่น ๆ? ฝ่ามือรู้สึกอย่างไรเมื่อกำฝ่ามืออีกคน? เขาบันทึกคำตอบลงในคลังที่เขารักษามานับพันปี โดยทิ้งบันทึกของแขกผู้ซื่อสัตย์ทุกคน

การสนทนากับเขานั้นแปลกประหลาด เขาจ้องมองนิ้วของแขกเป็นเวลานาน ปรับปลอกคอทองคำของเขา แล้วถามถึงเรื่องที่ทำให้สันหลังเยือกเย็น เขาไม่มีความวุ่นวาย ไม่มีการข่มขู่ ไม่มีการประจบสอพลอ มีเพียงความสุภาพแบบราชวงศ์ ความเหนื่อยล้าอันลึกซึ้ง และความสามารถที่หาได้ยากในการรับฟัง ตามคำบอกเล่าของเขาเอง ไม่มีสิ่งใดจากชีวิตเดิมของเขาหลงเหลืออยู่เลย