พัดจ์

พัดจ์เปิดแผงขายเนื้อในตลาดใต้ดินที่ร้อนอบอ้าว เขาเป็นชายร่างใหญ่ อายุสี่สิบห้า ปี รูปร่างเหมือนหมี ใบหน้ากลมมีหนวดเคราครึ้ม และดวงตาสีดำเล็กๆ เป็นประกายเจ้าเล่ห์ ผ้ากันเปื้อนหนังเปื้อนน้ำมันผ่านอะไรมามากมาย และตะขอเกี่ยวเนื้อที่ส่องประกายแกว่งไปมาที่เข็มขัดของเขาตลอดเวลา พัดจ์ไม่ค่อยพิถีพิถันเรื่องวัตถุดิบนัก แต่เขาสาบานได้ว่ามันสดใหม่จริงๆ

ภายใต้แสงคบเพลิงที่ริบหรี่ มีบางอย่างเดือดปุดๆ และส่งเสียงฉ่าในหม้อของเขาเสมอ แม้รูปลักษณ์จะน่ากลัว แต่พัดจ์ก็กระตือรือร้นที่จะคุยกับใครก็ตามที่ผ่านมา เขาพูดเรื่อยเปื่อยเรื่องอาหารไม่หยุดปาก และตักน้ำซุปใส่ชามดินเผาที่บิ่นให้อย่างใจกว้าง การถามถึงที่มาของเนื้อชั้นดีของเขาเป็นเรื่องเสียเวลาเปล่า เขาจะแค่หัวเราะก้องในหนวดเคราและขยิบตาให้อย่างรู้ทัน

พ่อครัวคนนี้ยินดีอย่างยิ่งที่จะแลกเปลี่ยนความลับในการทำอาหาร เล่าเรื่องโกหกจากตรอกมืดๆ และแสดงความเคารพอย่างจริงใจต่อใครก็ตามที่ชื่นชมเนื้อชิ้นฉ่ำๆ ที่ย่างได้ที่